Review: The Last of Us 2

Liefst zeven jaar na het verschijnen van het prachtstuk genaamd The Last of Us komt de Amerikaanse ontwikkelaar Naughty Dog met een tweede deel. Hoewel ik persoonlijk pas een jaar geleden in aanraking ben gekomen met de meest recente IP van Naughty Dog, heeft de game een speciaal plekje in mijn hart gekregen.

Ditmaal maak ik echter niet dezelfde fout als die ik ben begaan in 2013 en ik heb de buitenkans gekregen om al enkele weken aan de slag te mogen genieten van The Last of Us Part 2.

De duistere kant van wraak

Het vervolg pakt de draad op waar The Last of Us die ongeveer achterliet; Ellie en Joel zijn neergestreken in het inmiddels ietwat uitgebreidere Jackson County, het leven is ingrijpend aangepast en er heerst nu eindelijk rust. Dikke houten muren houdt de geïnfecteerden en daarmee ook het Cordyceps Brain Infection buiten de muren.

Tot op een dag alles verandert. Een uiterst vreselijke gebeurtenis vindt plaats en jij keert terug in de schoenen van Ellie die uit is op wraak. The Last of Us Part 2 is een stuk duisterder dan het origineel. Je wordt tot het uiterste gedreven om vergelding te krijgen voor hetgeen dat je is misdaan. Het heeft er op sommige momenten voor mij gezorgd dat ik echt even moest stoppen met het spelen van de game. De materie die naar voren wordt gebracht is derhalve goed doordacht, dat je soms met een brok in je keel wordt achtergelaten.

Emotie speelt echt een gigantische rol in de game. Het is zo realistisch dat ik op een gegeven moment medelijden heb gekregen met de virtuele karakters. The Last of Us Part 2 is dusdanig meeslepend dat ik moet toegeven een traan te hebben weggepinkt gedurende mijn playthrough. De wereld van The Last of Us Part 2 is op sommige momenten zo somber en verdrietig, iets dat je niemand toewenst. Zelfs niet je grootste vijand.

Gelukkig bevat de game enkele kleine, lichtvoetige voorvallen die je net op tijd je hart doet laten smelten en je terugbrengen naar het heldere licht. De gitaar van Ellie dient als een remedie tegen de duisternis die je langzaam bekruipt. De hartverwarmende trillende gitaarsnaren en klanken doen ervoor zorgen dat je even wat lichtere materie op je bord krijgt toegeworpen, welke ook nog eens bediend wordt middels één van de meest vergeten features op de DualShock 4; de touchpad.

Het verhaal dat wordt voorgedragen in The Last of Us Part 2 door schrijvers Neil Druckmann en Haley Gross, klinkt in eerste instantie dan ook allesbehalve aantrekkelijk aan. Toch is het absoluut de moeite waard om je vol in het verhaal te storten, die rond de twintig á dertig uur in beslag zal nemen. Dat allemaal terwijl het verhaal alle kanten op kan gaan, de grootste risico’s neemt, maar er absoluut niet slechter op wordt.

Loopt ontiegelijk soepeltjes

Niet alleen het verhaal is ontzettend tof, ook de gameplay is tot in de kleinste details uitgewerkt. Waar ik soms nog wel eens moeite heb wanneer ik een PlayStation-spel aan het spelen ben, is de besturing met behulp van de DualShock. Vaak voelt het net even een tikkeltje stroef en houterig aan in vergelijking met pc-games. The Last of Us Part 2 is daarentegen een ontzettend vloeiend geheel.

Dat merk je vooral tijdens melee combat. Het ontwijken van vijandelijke aanvallen, om vervolgens terug te slaan met een stalen pijp, voelt zo ontzettend gesmeerd aan. Vuurwapens zijn echter nog wel wat lastig te besturen, al heeft dat ook zijn charme. Het richten gaat ietsjes stroef en de recoil is gigantisch, maar kan op zijn tijd wel worden verbeterd middels diverse upgrades.

Waar in het eerste deel nog diverse upgrades beschikbaar waren om bijvoorbeeld de recoil te verminderen of het herladen ietwat vlugger te laten verlopen, heeft The Last of Us Part 2 nog maar één upgrade om een probleem aan te pakken. Ook hoef je niet meer een bepaald level te hebben behaald om iets te kunnen aanpassen, zolang je het aantal parts in je rugzak hebt zitten. En dat is echt een grote verbetering.

Puzzels zijn nog altijd onderdeel van het spel, maar komen in minder frequente mate voor. Gelukkig kan Ellie eindelijk zwemmen waardoor de meest slaapverwekkende puzzels uit het eerste deel meteen in de prullenbak zijn gegooid. Hiervoor in de plaats zijn puzzels die vooral te maken hebben met het gooien van touwen. Touwen die nagenoeg rechtstreeks geïmporteerd zijn uit Uncharted 4: A Thief’s End. Iets dat ik totaal niet erg vindt, gezien de meest geestdodende puzzels uit het spel zijn verdwenen.

Stealth is nog altijd een groot onderdeel van het spel, maar wordt wel ietwat bemoeilijkt en voelt daardoor eindelijk als een echte uitdaging. Vijanden zijn vaker op hun hoede als ze ook maar één glimp van je opvangen. Natuurlijk kan je ook full guns blazing door een level heen knallen, maar ik kan je verzekeren dat het echt niet zo gemakkelijk gaat als je misschien zou denken.

Gelukkig staat daar tegenover dat Ellie een stuk wendbaarder is dan de toch ietwat houterige Joel in The Last of Us. Ze kan kruipen onder auto’s, over hekken heen springen of bliksemsnel iemand neersteken en wegrennen van het conflict. Alles loopt ontiegelijk soepeltjes.

Ontzettend gevaarlijke wereld

Over bliksemsnel wegrennen gesproken. In de dodelijke wereld van The Last of Us Part 2 is het op sommige momenten echt een stuk handiger om aan de zijlijn van een gevecht te staan. In de stad Seattle bevinden zich het Washington Liberation Front (Wolves) en de Seraphites (Scars), twee rivaliserende groeperingen die zelf natuurlijk ook te maken hebben met geïnfecteerden. De Wolves zijn verdergegaan met hun oude leven, terwijl de Scars bijna niets meer te maken willen hebben met ‘de oude wereld’.

Het kan zijn dat een kleine groep van één van de groeperingen tegenover de geïnfecteerden komt te staan. In plaats van iedereen kapotschieten en door je hele voorraad heen te gaan, kan je er ook voor zorgen dat de geïnfecteerden deze groep aanvallen. Alles wat je daar voor nodig hebt is een ontsteking, in de vorm van bijvoorbeeld een bierflesje of baksteen. Wat er dan ontstaat is een waar spektakel, zonder daar vrijwel enige inspanning voor hoeven te leveren.

Toch is niet alles zo makkelijk als het bovengenoemde voorbeeld. De geïnfecteerden zijn zelfs in grotere aantallen aanwezig en zijn misschien nog wel lastiger te verslaan dan in het eerste deel. Alleen al als ik terugdenk aan het geluid van de Clickers gaan mijn haren weer recht overeind staan. Daarnaast zijn er nieuwe soorten bijgekomen, waaronder de Shamblers (Waggelaars). Deze vetzakken komen in een matig tempo op je afgerend, maar laten wel een enorme wolk met gasvormig zuur achter die ervoor zorgt dat de huid van Ellie verschroeit en binnen no time het Game Over-scherm laat zien.

Waar in het eerste deel nog wel eens de vergelijking kon worden gemaakt met The Walking Dead, een serie waarbij zombies vooral een bijrol hebben gekregen, – en eentje die veel te lang doorgaat – is dat met The Last of Us Part 2 dat totaal niet het geval. De game is tot de nok toe gevuld met zombie-encounters. Bloaters, Stalkers, Runners en natuurlijk Clickers zijn in grote aantallen in de game aanwezig.

In The Last of Us gebruikte ik ontiegelijk vaak de stealth-mechaniek waarmee je bijna niet gedetecteerd kon worden. In The Last of Us 2 is dat al meteen een stukje lastiger gemaakt met de nieuwe vijand aan de kant van de Wolves. Ontzettend irritante, zeer gevaarlijke en niettemin ontzettend schattige honden. Jawel, deze vierpotige beesten maken het stealth-leven een ware hel.

Wanneer je lekker denkt mensen van achteren aan het shanken bent, pakt de hond je geur op en spoort je op, en, voor je het weet, heb je meerdere tandafdrukken in de lichaam zitten. Wat een eersteklas kutbeesten. Natuurlijk kan je de hond afleiden, maar daar krijg je geen voldoening uit. Meestal schiet ik eerst het baasje neer. Wanneer de hond dan omkijkt, ziet hij zijn baasje doodliggen. Hierdoor keert hij terug naar het inmiddels afkoelende lijk van het baasje en staan ze enkele seconden stil. Een uitgelezen mogelijkheid om nog een vijand uit de digitale wereld te schrappen. Oké, oké. Voordat je een berichtje stuurt naar PETA of de Partij voor de Dieren, weet wel dat ik bij dezen heb gezegd dat je ze ook gewoon kan ontvluchten.

Het zit ‘m in de details

Een hond die terugkeert naar zijn baasje als de vierpotige vriend ziet dat zijn baasje aan de natuur is overgelaten, is maar één voorbeeld van de vele details waarover The Last of Us Part 2 beschikt. Het openen van laatjes gaat bijvoorbeeld met een vloeiende beweging, je hand blijft bijvoorbeeld op greep liggen terwijl de andere hand het voorwerp pakt.

Datzelfde geldt ook voor mensen. Vijanden hebben interactie met elkaar en schreeuwen naar elkaar als iemand uit de linie is gevallen. Handig is om goed op te letten wat ze precies zeggen, als je net gespot bent kunnen ze zeggen wat hun vervolgstappen gaan zijn. Op die manier ben ik toch vaak de vijand net een paar stappen voorgebleven. Maar ook zaken als blauwe plekken blijven bijvoorbeeld nog zichtbaar tot lang na een gevecht.

Maar ook tijdens het upgraden van je wapen vindt er een waar schouwstuk plaats. Ellie verwijdert de onderdelen en vervangt ze met verbeterde exemplaren, welke ook daadwerkelijk in de game zichtbaar is als je ook maar iets hebt vervangen. Het wapen wordt nog een laatste keer van binnen schoongemaakt en opgepoetst en je bent weer klaar voor de strijd.

Hoewel dit maar een paar zeer kleine details zijn, zijn er nog legio andere voorbeelden in de game aanwezig. Het is natuurlijk een stuk leuker als je dit zelf ontdekt, zonder dat ik alles al voor je hebt voorgekauwd.

Je ogen uitkijken

Waar ik verder nog niet over heb gesproken zijn de graphics van de game. Waar die van The Last of Us Remastered inmiddels alweer aardig gedateerd zijn, zijn de graphics van The Last of Us Part 2 een waar spektakel.

Je kijkt echt je ogen uit wanneer je Seattle binnenkomt. De stad is vrijwel geheel aan de natuur overgelaten en de groene kleur afkomstig van de planten is overal op je beeldscherm te zien. Ze zeggen wel eens dat het gras groener is bij de buren, in het geval van The Last of Us Part 2 is dat totaal niet het geval.

Ook als het om de belichting gaat doet de game goede zaken. Zaklampen zorgen, net als in The Last of Us, voor een duister tintje. Helemaal in een gebied waar spores aanwezig zijn. Maar ook zaken als roodgekleurde flares zorgden ervoor dat ik Control-vibes kreeg, een andere game waar de belichting ook één van de grootste pluspunten is. Wanneer de regen begint neer te dalen op de stad, komt de wereld al helemaal tot leven.

Hoewel de game niet beschikt over een volledige open-wereld en nog steeds aardig lineair is in diens kern, is het wel een stuk uitgebreider en zijn er zelfs meer wegen die naar het spreekwoordelijke Rome leiden.

Het zorgt er dan ook voor dat je gewoonweg niet alles met een enkele playthrough gaat zien. Zo heb ik een behoorlijk aantal aan collectibles gaandeweg gemist. Maar wanneer je niet goed oppast kan je ook wapens en vaardigheden mislopen. Het verkennen van de wereld wordt dan ook behoorlijk goed beloond.

Voor iedereen toegankelijk

Het is iets waar ik persoonlijk niet meteen aan dacht wanneer ik begon met The Last of Us Part 2, maar toch is toegankelijkheid wel een zeer belangrijk aandachtspunt. Persoonlijk heb ik de game uitgespeeld op de manier hoe Naughty Dog het voor ogen had, maar natuurlijk zijn er (net als in elke game) verschillende moeilijkheidsgraden aanwezig.

Het unieke is echter dat je ook een eigen moeilijkheidsgraad kan maken. Hoeveel klappen kan jij opvangen? Hoeveel kogels moet de vijand in zijn bakkes hebben gekregen, voordat hij neerploft? Hoeveel schroot kan je in de wereld vinden? Deze kleine dingen helpen je al gauw om de game echt eigen te maken.

Ook kan je een optie aanzetten die met een pijl wijst welke richting je moet opgaan. Voor mensen die niet alles kunnen meekrijgen is bijvoorbeeld een verbeterde luistermodus aanwezig. Hiermee kan je niet alleen naar vijanden scannen, ook kun je voorwerpen gemakkelijker vinden. Al ga ik die na het schrijven van de review gebruiken om de platinum trofee binnen te slepen.

Er zijn ontiegelijk veel verschillende zaken in te stellen of aan te passen. Zo kan je ook nog instellen of je valbescherming krijgt, puzzels kunt overslaan, eindeloos lang je adem onder water inhouden en nog veel meer. Er valt zoveel te tweaken in de game dat je The Last of Us Part 2 geheel eigen kan maken.

Mensen die kleurenblind zijn kunnen de gehele HUD aanpassen zodat alles zichtbaar is en daarnaast is er ook een scherm zichtbaar waarmee de omgeving, bondgenoten en vijanden een speciale kleur krijgen zodat alles overzichtelijker is. Deze tool is overigens ook uit te schakelen met een simpele druk op de knop.

Zelfs aan mensen die volledig blind zijn heeft Naughty Dog gedacht door het implementeren van audio-aanwijzingen en verschillende vibraties in de controller die aangeven dat een vijand is vermoord. Ik kan niets minder dan Naughty Dog een pluim geven voor deze extra aandacht.

Conclusie

The Last of Us Part 2 is een angstaanjagend, aangrijpend en sensationeel meesterwerk. Naughty Dog flikt het gewoon weer. Het nieuwste deel mag dan wel vooral over haat gaan, ik heb alleen maar liefde voor het vervolg. Het is met gemak één van de beste games die 2020 te bieden heeft en misschien zelfs wel de beste game aller tijden. Het laat de kern van The Last of Us intact, schrapt wat niet goed was aan het spel en bouwt erop voor. Een achtbaanrit aan emoties, diepgang en spectaculaire actie is wat The Last of Us Part 2 zo goed maakt.

Het verhaal van The Last of Us Part 2 neemt je vanaf het begin af aan mee en laat je niet eerder los tot je het einde hebt gezien en maakt tussendoor ook nog behoorlijk wat emotie en interne discussie los. De game is misschien wel het grootste compliment dat de afgelopen generatie heeft voortgebracht. Daarom is voor mij The Last of Us Part 2 gewoonweg perfect, iets dat bekroond moet worden met het hoogst mogelijke cijfer.

The Last of Us Part 2 verschijnt 19 juni exclusief voor de PlayStation 4, nadat de game (ironisch genoeg) was uitgesteld vanwege de huidige pandemie. Na de release worden nog zaken als de Grounded Difficulty, Permadeath en verschillende extraatjes wanneer je de game hebt uitgespeeld toegevoegd.

Gamersnet Score

Wat is HOT

  • Ijzersterk verhaal
  • Achtbaanrit aan emoties
  • Geweldige (vloeiende) gameplay
  • Grafisch pareltje
  • Toegankelijk voor iedereen

Wat is NOT

10

  1.   
    Rijstekorrel's avatar

    Toevallig half uur geleden op tweeakters al review gezien, dus heb nu wel genoeg van het spel gezien.
    Ik heb de video review gekeken vind ik toch leuker, maar ziet er echt prachtig uit kan niet wachten om te beginnen met spelen 😀

  2.   
    DutchGamer-W-'s avatar

    Ik heb all veel review cijfers voorbij zien komen, en ook alleen maar volle 10/10 of 100. Heb btw alleeen naar de cijfers gekeken, dus net als bij deze heb ik de review NIET gelezen, (alleen de final conclusie gedeelte) dus ik ben erg beniewd volgende week Vrijdag!

  3.   
    GamerJaime's avatar

    Wow, bizar idd hoe hoog de cijfers zijn. Ik had eerlijk verwacht dat de reviews wat meer gemixt zouden zijn. Aangezien de controverse over de leaks over het algemeen best wel negatief was. Ik heb de leaks overigens niet gelezen of gezien, en doe mijn uiterste best om spoilervrij te blijven. Maar goed, aan de andere kant het is Naughtydog en naar mijn mening leveren zij altijd prachtgames af! Overigens vind ik het ook komisch dat veel haters nu naar voren komen en zeggen dat iedereen betaald wordt door Naughtydog om positieve reviews te schrijven. Ik vind dit zo onwijs triest. Gewoon omdat ze maar niet kunnen accepteren dat dit wellicht echt een goede game kan zijn. Hoe dan ook, ik kan niet wachten om met deze game aan de slag te gaan. Hij is inmiddels al gedownload, nu nog wachten tot Donderdag/Vrijdag 12 uur snachts, en dan is het zover! Kan niet wachten!!!

  4.   
    mmx's avatar

    Ik krijg deze titel ook volgende week hopelijk val ik deze keer niet op mijn neus met pre iedereen.ik ben benieuwd.

  5.   
    HuHuHogo's avatar

    Ik kan echt niet wachten. Een paar spoiler vrije reviews gelezen en verder straks zelf de game in duiken.

  6.   
    mmx's avatar

    Ik heb hem binnen en de eerste indruk is dat dit weer een top game is van ND .de review is ook heel erg goed neergezet en de 10 is heel goed.En Sander compliment voor dit knappe stukje review.

  7.   
    Sander Klijn's avatar

    @mmx: Mijn dank is groot.

  8.   
    mmx's avatar

    @Sander Klijn: hoeft niet hoor het is een prima review en de game is GEWELDIG zelfs mijn echtgenote kijkt mee als ik aan het gamen ben.

  9.   
    Alfa Warrior's avatar

    Vroeger betekende een 10 op GN dat een spel: “Het beste is wat het genre te bieden heeft”.

    Als TLOU2 het beste is dat je in een verhaal-game kan vinden, dan ben ik wel heel erg teleurgesteld. De gameplay die ik er van zag (Streamer) – leken nogal leeg, veel ontdekking… maar weinig om echt daadwerkelijk wat actie uit te halen – zo streamde ze voor 4 uur (Seattle gebied) in de hoop het verhaal wat vooruit te brengen… de progressie in die 4 uur was amper aanwezig, hoewel wel veel dingen gedaan – het verhaal zelf werd er niet beter van.