Review: Need For Speed Heat

Geen hype, geen dikke reclamecampagne en een zo goed als last-minute aankondiging van zijn komst. Je zou bijna denken dat EA de hoop rondom Need For Speed – na de matige reboot in 2015 en het door microtransacties geplaagde Payback – heeft opgegeven. Voor de fans van serie was de hoogglans metallic lak er al langer af, gezien de franchise sinds de Underground-games en Most Wanted nooit meer echt relevant leek te worden. Need For Speed voelde aan als die ooit dikke bak die inmiddels weg staat te rotten in een verlaten garagebox. Je weet wel, zo’n kadaver waar men bij wijkopenautos.nl nog de minimale sloopwaarde voor wil schuiven.

Met de komst van Need For Speed Heat lijkt het er daarentegen op dat Ghost Games een meesterlijk restaurateur in huis heeft gehaald. Een schadehersteller die verdomd goed weet dat het er ook onder de kap swek uit hoort te zien. Zeggen dat de Need For Speed-franchise helemaal terug op niveau is, wil ik nog niet beweren, maar Heat is in ieder geval wel de game die me sinds lange tijd weer deed terugdenken aan die goeie ouwe tijd van Underground en Most Wanted.

Need For Speed “BAE back”

Heel kort door de bocht genomen voelt Need For Speed: Heat aan als een poging om de beste aspecten van Underground en Most Wanted te combineren, waar men bij Ghost (op een paar slordigheden na) aardig in is geslaagd. Het moge duidelijk zijn dat er bij EA diverse belletjes zijn gaan rinkelen na de tegenvallende resultaten van de voorgaande edities, want de gehate microtransacties uit Payback zijn volledig absent (wat dus wel gewoon lijkt te kunnen, EA!) en het alom gemiste gevoel van ‘de mens en zijn bolide’ maakt juist op glorieuze wijze zijn rentree in de serie. Heat draait weer helemaal om het urenlang customizen, upgraden en tweaken van je droomwagen, om er daarna overdag vol trots mee te patsen op het circuit en om er ‘s-avonds de klinkers mee uit de neonkleurige straten van Palm City te scheuren.

Deze fictieve versie van Miami vormt de tweede grote succesfactor in Heat, al vormt deze ook een beetje een tweesnijdend zwaard. Het grootste Palm City biedt overdag de ruimte om dagelijkse challenges te voltooien, items te verzamelen en om her en der een reclamebord te slopen, maar vooral om gedoogd te straatracen en prijzengeld – oftewel ‘bank’ – binnen te harken, waarbij de risico’s op hindernissen worden geminimaliseerd door het het afzetten van het circuit. Overdag is Palm City dus meer een mindere versie van Forza Horizons wereld, waarbij ik heel eerlijk moet bekennen dat die laatstgenoemde er gewoon een stuk gelikter uitziet.

Dagraces voelen vaak aan als proefrondjes door de stad waarbij je het gewonnen bank kunt benutten voor het upgraden van je auto. Het is niet van dramatisch niveau, want ook deze races hebben zo hun charme, maar echt spannend wordt het ook niet vaak. Dat is ook vaak te wijten aan het wisselende niveau van AI-tegenstanders. Daarnaast biedt de sterke arm der wet tijdens kantooruren geen tegenstand en lijkt alles te worden getolereerd. Zelfs wanneer je met 229 km/u binnen de bebouwde kom een flitspaal triggert, je een personenwagen met Mach-5 T-bonet of de halve stad aan gruzelementen rijdt, lijkt de politie liever de andere kant op te kijken.

Neon + LED = de overpowerde Arm der Wet

Deze laconieke houding verandert daarentegen wanneer de speler de keuze maakt om de relatief rustige stad met een druk op de knop in duisternis te dopen. Palm City komt namelijk pas echt tot leven wanneer het zonlicht wordt gepermuteerd voor LED- en neonlicht en het scoren van een dikke reputatie binnen de scene – oftewel ‘rep’ – vele malen belangrijker wordt dan bank sprokkelen. ‘s Nachts verandert deze metropool namelijk in een groot illegaal stratencircuit waar de politie meedogenloos afrekent met iedereen die zich in een gepimpte bak bevindt, of deze nou te hard rijdt of niet.

Zelfs wanneer je ‘gewoon chill’ op je navigatie je route loopt uit te stippelen (want pauzeren is voor pussies), ben je een gewild slachtoffer voor een smeris. Als we het sterk inwisselbare Fast&Furious-wannabe ‘straatracers versus corrupte politie’-verhaal van Need For Speed Heat volgen, vertellen Johnny “Lucio” Cruz en zijn digitale zusje ons op cliché wijze dat de popo’s het al tijden op al die goeie ouwe crews gemunt hebben en dat ze straatracers met wortel en tak willen uitroeien, al kan ik het je niet kwalijk nemen wanneer je het gros daarvan skipt. Wie de neuk speelt nou Need For Speed om het verhaal?

Het agressieve gedrag van de politie – zodra deze ter plaatse komen – zorgt voor zowel de kick als de ergernis in Need For Speed Heat. Enerzijds zorgen de achtervolgingen voor de nodige uitdaging. Een snelle straatrace in de donkere en drukkere straten van Palm City en omstreken winnen is één, maar deze uitrijden met een batterij aan opgefokte skotoes aan je kont is een verhaal apart. Daarbij moet je ook nog eens zorgen dat je ze kan afschudden voordat je voor het einde van de nacht die zuurverdiende ‘rep’ kunt claimen.

De politie is op zijn zachtst gezegd een tikkie overpowered. Eén agent achter je vodden is nog wel te doen, twee wordt al een hele kluif en zodra er drie of meer het vuur aan je schenen leggen, kun je net zo goed uitstappen en jezelf aangeven. De kans dat je dan je scheurijzer nog ongeschonden bij een safehouse krijgt is ongekend klein. Het feit dat je naast je ‘rep multiplier’ ook nog eens het gros van je geld kwijtraakt, maakt dat net even dat beetje zuurder, vooral omdat je deze ironisch genoeg niet even op de ‘bank’ kan zetten. Anderzijds voel je jezelf wel een hele baas wanneer je het toch voor elkaar krijgt om een achtervolging met een hoog Heat-level succesvol te beëindigen, dus het blijft te allen tijde afwegen of je jouw risico wilt vergroten, of genoegen neemt met wat minder rep.

Van vroem naar PWÈÈÈÈHP-P-P-P-P!!!

Gelukkig verandert deze ogenschijnlijke oneerlijkheid naarmate je een beter voertuig scoort en betere upgrades onder de motorkap aanbrengt. Laat me je vertellen, het zijn er nogal wat en er zit er geen eentje achter een paywall, wat al een hele verademing op zich is. Hoewel je Heat begint met een tamelijk standaard familiewagentje of een klassieke American musclecar, zorgen je stijgende rep en je groeiende bankrekening er al vlot voor dat je uit een vloot aan fan favourite bolides van onder andere Mercedes, Honda, Audi, BMW, Lotus, Ford, Dodge en Porsche kunt kiezen.

Toyota’s Supra dan weer niet “omdat Toyota illegaal straatracen niet wil promoten”. Jammer joh. Eerlijk gezegd mis ik Toyota’s aanwezigheid helemaal niet omdat die andere bloedgeile rakkers me ook aardig aan het customizen hielden, iets wat in Heat niet alleen cosmetisch effect heeft maar ook zeker zijn uitwerking heeft op het circuit of ver daarbuiten.

Het customizen laat je naast het visueel opleuken van je auto ook zijn rij-eigenschappen bepalen, waarbij elk verkrijgbaar onderdeel zich toespitst op strakke wegligging, driften of een off-road voordeel. Daardoor kun je al snel voor elk type race een voertuig naar voorkeur in je garage deponeren. Heat trekt het personaliseren zelfs zo ver door dat je zelf mag kiezen of je liever één grote of een paar kleine NOS-flesjes in je kofferbak wilt hebben en na verloop van tijd kun je zelfs het hele motorpakket van je auto wisselen.

Ook hier telt je ‘rep’ mee en zorgt een betere reputatie voor betere upgrades. Zodra je reputatie op de straat het toelaat krijg je zelfs de optie om anti-politie stoorzenders in te bouwen en snufjes om te voorkomen dat de juten je wagen met een Kill Switch aan de kant parkeren, waarmee je dus al ietsjes meer opgewassen bent tegen de mannen in ‘t blauw.

Weinig Need For Speed Beat

Dat de liefde voor de straatrace-scene eindelijk zijn weg weer terug heeft weten te vinden, is iets wat ik alleen maar kan bejubelen. Maar anno 2019 lijkt de dikke beats pompende stereo-installatie geen plek meer te krijgen in het wagenpark van Need For Speed Heat. Allereerst is de tracklist van Heat – ondanks de 58 tracks die deze bevat – verre van interessant of gevarieerd. Uiteraard is muziek een zeer persoonlijk ding en kan de een de hele dag luisteren naar wat de ander nog geen minuut kan aanhoren, maar het echte gevoel van underground straatraces wordt niet bepaald vertaald in de tracklist die vooral wordt gedomineerd door chille, urban beats. Ik zou liegen wanneer ik zeg dat er helemaal geen enkel opzwepende track aanwezig is, maar deze zijn wel zwaar in de minderheid. Je doet er wat dat betreft beter aan om gewoon een custom playlist op Spotify bij te pakken, maar dat is slechts mijn mening.

Op dat puntje na moet ik heel eerlijk zeggen dat Need For Speed Heat een prima poging doet om de NFS-serie weer relevant te maken. Natuurlijk, er valt wat te zeggen van de bugs, ook al zijn deze minimaal aanwezig. Ja, je hebt ook een punt wanneer je zegt dat de multiplayer-functie niet zo heel spectaculair overkomt. En ik geef je ook absoluut gelijk wanneer je het raar vindt dat alles binnen Palm City van papier maché lijkt te zijn gemaakt en je moeiteloos lantaarnpalen uit de grond ploegt, maar een klein boompje je wagen direct tot stilstand dwingt. Maar dit zijn allemaal dingen die wat mij betreft overkomelijk zijn, ook al levert dat laatste wel een dikke bak frustratie op in high-speed chases. Maar wat wil je met een open-wereld arcade racer?

Conclusie

Need For Speed Heat is nog steeds niet de allerbeste iteratie in de geschiedenis van de serie, maar Ghost lijkt na een tegenvallende reboot en het beschamende microtransactie-feest genaamd Payback de franchise wel weer op de rit te krijgen. Heat mist op sommige gebieden echt nog wel wat verfijning en er moet hier en daar echt nog wel wat extra gesleuteld worden, maar met de game die de Zweedse studio heeft afgeleverd, kan de old-school Underground-fan naar alle waarschijnlijkheid weer leven. Need For Speed Heat doet weinig nieuws en springt op geen enkel vlak echt gruwelijk uit de band, maar dat neemt niet weg dat de game de franchise wel weer een stuk relevanter maakt. Wie altijd al heeft genoten van zorgeloos racen zonder al te veel opsmuk, maar stiekem zichzelf ook wil verliezen in het customizen van zijn of haar ultieme droombolide, heeft aan Need For Speed Heat weer een goeie en dat mocht wel weer eens tijd worden.

Gamersnet Score

Wat is HOT

  • 's-Nachts komt de Underground-vibe heerlijk bovendrijven
  • Politie-achtervolgingen zijn rete-spannend maar...
  • Customizen tot je minder dan je spoiler weegt
  • Ziet er door de Frostbite-engine sick uit

Wat is NOT

  • Overdag is Palm City niet bijzonder
  • ...de popo's zijn ernstig overpowered
  • Het verhaal is uiterst inwisselbaar
  • Multiplayer voegt niet veel toe
  • Muziek is erg meh

8.0

  1.   
    Anoniem-1844629671's avatar

    Wat kan je je toch oud voelen als je dingen leest als: popo’s en sick.

  2.   
    PSPfreaky's avatar

    @Anoniem-1844629671: Dat heb ik dus ook. Volgens mij deden ze dat vroeger gewoon minder.

  3.   
    Tom Kauwenberg's avatar

    Woep woep, het is het geluid van de ambtenaren in functie.

  4.   
    Anoniem-1423264055's avatar

    @PSPfreaky: Eens, vroeger hadden we dat soort termen ook niet echt. Alhoewel; wellicht was “wouten” ook wel vet cool in die tijd.

  5.   
    Leon 2.0's avatar

    @Tom Kauwenberg: Wowowowow. Niet haten op ambtenaren. :-p

  6.   
    Patrick Meurs's avatar

    @Anoniem-1844629671: het is dan maar goed dat ik termen als Netscape, telefooncel, Theo & Thea, Pittige Tijden en 2Unlimited achterwege heb gelaten. 😉

  7.   
    Anoniem-1026339790's avatar

    In mijn werkstuk in groep 8 heb ik een punt aftrek gekregen voor het woord ‘Eindconclusie’. Just saying.

  8.   
    Patrick Meurs's avatar

    @Anoniem-1026339790: Scherp en terecht. Contaminatie van de bovenste plank. Bij deze aangepast 😉