De Backlog: The Last of Us

Hoewel de game alweer meer dan vijf jaar geleden is verschenen, heb ik pas recentelijk mijn handen aan de knoppen gehad van The Last of Us. Jaren geleden heb ik wel degelijk enkele kleine delen van onder meer playthroughs bekeken en de lovende recensies gelezen. Gezien de PlayStation 4 vlak voor de deur stond, besloot ik toch geduldig af te wachten op een versie voor deze console.

De game kwam daarentegen bij mij in vergetelheid terecht. Maar tijdens het schrijven van de Fast Forward over The Last of Us 2 begon mijn hart weer te smelten voor deze franchise. Dit resulteert erin dat de afgelopen dagen de buitenwereld voor mij niet meer bestond, ik moest hoe dan ook The Last of Us uitspelen.

Avontuur van episch formaat

Laat ik allereerst beginnen met het gigantisch epische verhaal waarover The Last of Us beschikt. Waar het allemaal begon met de zogenaamde Cordyceps-schimmel, die mensen laat veranderen in een soort zombie, komt dat eigenlijk niet eens zo heel veel naar voren in deze game.

Natuurlijk, je hebt op bepaalde momenten gevechten tegen soorten als Runners, Stalkers, Clickers of Bloaters maar uiteindelijk helemaal niet zo vaak als je zou verwachten van een game die toch wel draait om het zombie-aspect.

Je bent namelijk vooral in gevecht tegen je eigen medemens. Wanneer je op zoek bent naar eten om de dag mee door te komen, onderdak om te schuilen voor de geïnfecteerden of tegen vijandelijke groeperingen die iets van jou willen hebben.

Achtbaan van emoties

Het verhaal speelt zich af rondom de vaderfiguur Joel en de geïnfecteerde doch immune Ellie over een tijdsbestek van ongeveer een jaar. Waar ze op het begin van dit avontuur elkaar nog totaal niet kennen, groeien ze mettertijd dichter naar elkaar toe. En ze beleven daarbij een avontuur dat op emotioneel vlak vele ups en down kent.

En die vele pieken en dalen zijn de gehele tijd te voelen. Waar Ellie aan het einde van de winter nog maar net kon ontsnappen aan de dood, is ze aan het begin van de lente nog steeds erg geshockeerd. Je merkt meteen aan het personage dat er iets niet klopt. De dialogen die je vervolgens dan ook probeert aan te gaan, gaan niet meer op de manier zoals ze voorheen gingen.

Gelukkig kon op dat bedroefde gezichtje al snel een brede glimlach getoverd worden. Wanneer ze oog in oog komt te staan met een levensechte giraffe begint ze weer helemaal op te leven. En ja, dat doet toch wat van binnenuit met je. The Last of Us is in zekere zin een uiterst wilde achtbaan die vrijwel elke emotie, waarvan je soms het bestaan even niet meer wist, toch naar boven weet te brengen.

Doe het niet, Ellie!

Gameplay-technisch staat The Last of Us nog steeds erg sterk, zelfs in vergelijking met games die wel gebruik maken van de hedendaagse technologie. Het crafting-systeem, de besturing van je wapens en de vele moeilijkheidsgradaties helpen hier zeker aan mee.

Toch laakt de game hier en daar zeker wel. Zo is de AI niet altijd even snugger. De vijanden merken bijvoorbeeld totaal niet je aanwezigheid op wanneer ze je compagnon hebben gespot. Je bondgenoot kan er daarentegen ook wat van, op het moment dat je moest bukken om een val te ontwijken loopt Ellie doodleuk tegen de draad aan.

Je raadt het al; de bom kwam tot ontploffing. Dit met het resultaat dat mijn levenspunten nagenoeg niet meer bestonden en ik een halfuur mocht rondlopen met een rood voorhoofd, gezien ik keihard een facepalm met succes uitvoerde.

Toch is het enigszins begrijpelijk te noemen dat de AI nog niet zo geavanceerd is. De game is, zoals ik voorheen al zei, simpelweg vijf jaar oud. Op dat moment was nog niet alles zo geoptimaliseerd zoals nu wel het geval is.

Eindoordeel

The Last of Us heeft de tand des tijds met vlag en wimpel doorstaan. Hoewel de game op enkele plekken wel wat verschijnselen van ouderdom heeft, is The Last of Us nog zeer goed te spelen. De game raad ik dan ook zeer zeker aan om te spelen, indien deze nog op je backlog staat of om je geheugen op te frissen voordat The Last of Us 2 verschijnt.

Het was in mijn optiek zo goed dat ik de game zelfs bekroon tot de beste game die ik ooit heb gespeeld. Sorry God of War, maar Neil Druckmann en alle medewerkers van Naughty Dog hebben me uiteindelijk toch overgehaald om voor The Last of Us te kiezen.

Toch kan ik The Last of Us nog niet helemaal van mijn al zeer uitgebreide backlog afkruisen, gezien de uitbreiding Left Behind ook nog voor mij klaarstaat om te spelen. Ik weet in ieder geval dat ik de komende dagen wederom als kluizenaar door het leven zal gaan.

Dit is het eerste deel van ‘De Backlog’, een proef voor een mogelijke reeks aan artikelen die games, die meer dan één jaar oud zijn en pas recentelijk voor het eerst zijn opgepakt door een redacteur, omschrijft. Verwacht daarom niet dat er binnen de kortste keren weer een soortgelijk artikel verschijnt.

Heb jij daarnaast ook op- of aanmerkingen, leuke tips of wil je simpelweg een reactie geven op dit artikel geven? Dan kan je deze met een gerust hart in de reactiebox achterlaten.

  1.   
    mmx's avatar

    Goed gedaan.dit is gewoon waar.

  2.   
    Cooky-NL's avatar

    TLOU destijds nog gespeeld door speciaal een Playstation 4 aan te schaffen… wát een game! Daarna meteen weer verkocht. Nu moet ik dus wéér een console aanschaffen… 😉

  3.   
    Tom Kauwenberg's avatar

    Gaaf artikel, Sander! Leuk om mee terug te blikken op oudere pareltjes, maar misschien ook wat fraaie houvast voor de redactie om sneller onze backlog te tackelen.

    Als er wat tijd over is, kan ik misschien iets van hetzelfde proberen voor bijvoorbeeld Hellblade. 🙂

  4.   
    MaTriXX's avatar

    Beter laat dan nooit gaat wel een beetje op :P.

    Top game.

  5.   
    Heccer's avatar

    Staat in mijn favo top 5 van games off all time.