Lost Horizon 2

Point and click-games: welke gamer is er niet mee opgegroeid? Vrijwel iedereen is bekend met het concept, maar in dit gewelddadige, digitale era zijn de echte liefhebbers ervan gereduceerd tot een krappe niche. In Duitsland echter vieren de point and clickers nog steeds hun hoogtijdagen, met de Lost Horizon-serie (een spirituele opvolger van de succesvolle Lost Files-franchise) als hét schoolvoorbeeld van Duitse degelijkheid binnen het genre. Terwijl de jeugd van tegenwoordig stilletjes aan opgroeit met Minecraft en de laatste Call of Duty, proberen de heren van Animation Arts hun kraftwerk te moderniseren, zonder de klassieke formule te verbasteren. Hoe poogt Lost Horizon 2 het rap verouderende point and click-genre nog te vernieuwen?

Nathan Drake’s verloren broertje

Het jaar is 1942 en als speler keren we terug naar protagonist Fenton Paddock, de ultieme Nathan Drake look-alike waarvan de Duitse ontwikkelaars stellig beweren dat zij eerder met het character design op de proppen kwamen. Het verhaal zet voort waar het eerste deel Fenton achterliet. Zijn familie is ontvoerd en de zoektocht naar zijn dierbaren leidt hem naar gevaarlijke oorlogsgebieden en nog gevaarlijkere tijden. Het verhaal kent bovendien meerdere zijdes en als spelers neem je dan ook meer dan alleen de eenzame Fenton onder de knoppen. In totaal kent Lost Horizon 2 vier verschillende speelbare personages, op zes verschillende locaties verspreid over de aardbol, gedurende ofwel de Tweede Wereldoorlog, of de ontluikende Koude Oorlog in de jaren ‘ 50. Animation Arts probeert met man en macht wat variatie in diens eigen serie te gooien, wat grotendeels lijkt te lukken met een breed palet aan verschillende stijlen en omgevingen.

Hopeloos moderniseren

Begrijp me niet verkeerd: Lost Horizon 2 is nog steeds een klassieke point and click-game in hart en nieren. Het is een kwestie van met de tijd meegaan, zonder de roots zomaar overboord te gooien. Niet voor niets is deze relatief nieuwe serie afkomstig van het ontwikkelteam achter de Lost Files-serie (in het Duits beter bekend als de ‘Geheimakte’-franchise), één van de laatste restanten van het ooit zo welvarende point and click-genre. In de basis staat nog steeds de tijd nemen om puzzels te voltooien en problemen op te lossen, al is de klassieke formule uitgebreid met een aantal moderne aspecten. Denk aan puzzelsegmenten op gelimiteerde tijd en meer interactie met je omgevingen. Handmatig een spionnenradio afstellen of zelf sloten kraken met een haarpin: steeds vaker wijkt de serie af van slechts wijzen en klikken, waarmee de verouderde formule toch weer een tikkeltje frisser aanvoelt.

Ook qua grafische setting weet Lost Horizon 2 een welkome vernieuwing met zich mee te brengen. In plaats van de standaard tweedimensionale omgevingen, varieert dit tweede deel vrijuit met andere perspectieven en driedimensionale levels. Denk aan isometrische top-down aanzichten of omgevingen waar je gedeeltelijk omheen kan lopen. Niet alleen ziet dit er vele malen strakker uit, het levert ook een zekere dynamiek die voorheen niet te vinden was in de immer statische point and click-games. De puzzels kunnen net iets vrijer zijn en als speler heb je het idee meer controle te hebben over de personages.

Veelal blijft de opbouw van levels en puzzels ongewijzigd klassiek, maar alleen het feit al dat de omgeving in drie dimensies verschijnen, draagt bij aan een frisser en sfeervol gevoel tijdens je speelsessie. Dat gezegd te hebben, moet ik wel weer toegeven dat de animaties van de personages af en toe hopeloos houterig en klungelig overkomen, al zal dat de meeste liefhebbers weinig deren.

Geschikt voor nieuwkomers

Naast vernieuwende gameplay-elementen en mooiere omgevingen biedt Lost Horizon 2 ook de mogelijkheid tot andere besturingen. Aan de hand van de driedimensionale levels ben je als speler nu ook in staat je personage voort te bewegen middels de gebruikelijke WASD-knoppen of zelfs een ondersteunde gamepad. Deze ontwikkeling is voortgekomen uit de vele jongelingen die het voorgaande deel tevergeefs probeerde te besturen als een first person shooter: met de hand vastgekleefd aan de gebruikelijke vier bewegingstoetsen. De heren van Animation Arts spraken bovendien over de mogelijkheid voor een touchscreen-variant, die wellicht volgend jaar nog zou kunnen verschijnen. Mogelijk een erg slimme zet, waarmee hetzelfde concept een grotere afzetmarkt kan bereiken.

Maar daar stopt het niet met potentiële nieuwelingen tegemoetkomen: Lost Horizon 2 is fail-safe voor spelers die er even niet uitkomen. Weet je even niet wat aan te klikken, dan is er altijd de mogelijkheid om alle interessante ‘hotspots’ op te doen lichten. Op eenzelfde manier helpt de game je bijvoorbeeld ook met het combineren van voorwerpen, wanneer daar naar gevraagd wordt. Het antwoord wordt niet zonder meer gegeven, maar de game geeft je (wanneer broodnodig) een duwtje in de rug, zodat je je speelsessie niet stop hoeft te zetten om het internet af te zoeken naar een walkthrough. Animation Arts wil dat zoeken uiteindelijk toch liever om zeep helpen, zodat je minder snel uit de ervaring wordt getrokken.

Voorlopige conclusie

Meer variatie, betere ondersteuning voor nieuwe spelers en een sprekender gevoel voor sfeer en setting: ontwikkelaar Animation Arts is aardig op weg met het moderniseren van de hevig uitgedunde point and click-beweging. Weliswaar is het genre nog altijd enkel weggelegd voor de echte liefhebber, maar met de verse toevoegingen van Lost Horizon 2 lijkt de serie zich wel toegankelijker te maken voor potentiële geïnteresseerden. In de kern blijft uiteraard wel de typische point and click-formule van oudsher staan, met innovatie en pittige, nieuwe puzzels bovendien. Door zo oud met nieuw te combineren, belooft Lost Horizon 2 toch zeker weer tien uur aan klassiek, doch stijlvol wijs-en-klik-vermaak te leveren. In dit niche-genre van games, bewijst Animation Arts toch nog steeds de Volkswagen van de industrie te zijn. Duitse degelijkheid, dus.

Meer Lost Horizon 2

  1.   
    becciegamer's avatar

    klinkt veelbelovend