BioShock Infinite hands-on

De eerste Bioshock is één van mijn favoriete games aller tijden. Het was de drukkende sfeer, de geweldige combinatie van plasmids en wapens en de freaky bevolking van Rapture die dat deden. Samen natuurlijk met het feit dat die hele stad diep in de oceaan gesitueerd was. Mijn zin in Bioshock: Infinite mag dan ook duidelijk zijn. Was Bioshock 2 alles behalve vernieuwend, Infinite is weer in handen van Ken Levine, de bedenker van het eerste deel. En we vertrekken uit de dieptes van de oceaan en stijgen op tot boven de wolken. Columbia is de nieuwe locatie, het jaar is 1912 en we maken ons op voor het enige echte vervolg van Bioshock. Bioshock: Infinite.

Vijf uur is te kort

Vijf uur lang mocht ik aan de slag met de game. Een hele tijd, zeker als je bedenkt dat een groot deel van de charme van de eerste Bioshock lag in het achterliggende verhaal. Waarom was Rapture gebouwd en bovenal, waarom ging het mis. Deze achterliggende informatie kreeg je veelal door het beluisteren van verschillende tapes, die door mensen werden achtergelaten. Het is juist het gebrek aan een duidelijk gestructureerd verhaal dat je ook laat doorspelen in Bioshock Infinite. Vanaf het moment dat je de lucht in geschoten wordt, wil je doorspelen, onderzoeken en meer te weten komen over Columbia en haar inwoners.

Jij kruipt in de huid van Booker DeWitt, een agent van Pinkerton, een soort bad ass CIA, en jij wordt op pad gestuurd om een meisje te redden dat al twaalf jaar gevangen is op Columbia. Tot zover het hele verhaal, want vanaf dit moment ben je volledig op jezelf aangewezen om de wereld te ontdekken. Je komt er direct achter dat Columbia enorm gelovig is (een grote tegenstelling met wetenschappelijk Rapture) en toevallig kom je aan op de belangrijkste dag van het jaar voor de gelovige bevolking. De Columbia Raffle Fair is namelijk aan de gang en op die dag wordt de grote baas van de stad geëerd. En vergeet niet dat de game zich afspeelt in 1912 (deel 1 in 1959), dus racisme is aan de orde van de dag.

Op onderzoek!

Wil je veel weten van Columbia, dan word je niet aan het handje genomen. Gelukkig niet, want je moet gaan onderzoeken en ontdekken. Links en rechts staan machines die een deel van de geschiedenis van de stad vertellen, audiodagboeken zijn wederom vaak te vinden en ook het bekijken van posters en affiches zorgt voor de nodige context. En als je eindelijk iets denkt te weten, dan moet je niet gek opkijken als dat niet waar blijkt te zijn. Want hoorde ik die band nou de Beach Boys coveren? Zijn die niet uit de jaren zestig? Vreemd…

Qua gameplay weet de game veel van de bekende eigenschappen terug te brengen in een eigen jasje. In de eerste vijf uur van de game ben ik nog niet te weten gekomen waarom Plasmids in 1912 Vigors heten en Eve nog niet bestaat (met salt laad je krachten op). Wel zijn er krachten. Vigors zorgen hiervoor en niet langer zal je deze injecteren, maar simpelweg opdrinken. Mijn eerste vigor zorgde ervoor dat machines voor mij gingen werken (turrets anyone?), maar na een upgrade kon ik ook tegenstanders voor me laten vechten. Enorm bevredigend, want na de hulp zullen ze zichzelf van kant maken. Enorm tof om te zien, zeker met een honkbalknuppel. Naast bekende krachten heb ik ook al twee nieuwe ontdekt, maar die laat ik even in het midden.

Sfeer zoals sfeer bedoeld is

Een nieuw gameplay-element is te vinden in de Skylines, een soort stoeltjesliften door de lucht waar je met een magnetische haak overheen kunt scheuren. Een heel tof vervoermiddel en een fijne manier om snel van A naar B te komen. Daarnaast kun je het wapen gebruiken om tegenstanders vanuit de lucht aan te vallen (zie screenshot). De game brengt de actie erg bloederig en hard in beeld en excuses, maar dat is erg fijn.

Hoewel de game niet de mooiste game van deze generatie is, ademt de wereld sfeer en herken je de stijl van Bioshock direct terug. Grote kamers met links en rechts doorgangen naar toiletten en andere ruimtes zijn ook hier aanwezig en ook gestoorde mensen zijn geen uitzondering. Het lijkt erop dat je geestelijk achteruit gaat als je van de samenleving bent afgesloten. Toch lijkt de game qua uiterlijk niets op Bioshock. De game speelt zich af hoog in de lucht, dus alles is licht. Bruggen naar andere platformen zullen openen en sluiten, in de verte zie je standbeelden zweven, er zijn kroegjes en winkeltjes en er is zelfs een strand gebouwd in de lucht. De sfeer is bijna tastbaar en dat is enorm knap.

Voorlopige conclusie

Bioshock: Inifinite is zo’n game die zich in één keer laat uitspelen. Niet omdat de game kort is, maar omdat de wereld zo interessant is en de informatie zo schaars, dat je moet blijven spelen. Persoonlijk baalde ik dan ook dat ik na vijf uur moest stoppen. De wereld maakt de sfeer bijna tastbaar, de nieuwe krachten zijn zeer vermakelijk, de schietactie staat als een huis en wat ik tot nu toe van het verhaal weet is erg sterk. Bioshock: Infinite voelt als een goed boek. Je wilt verder! Maart lijkt nu dan ook erg ver weg.

  1.   
    mmx's avatar

    Ik ben benieuwd wat dit gaat worden 🙂

  2.   
    OllieDenZotn's avatar

    Kan echt niet wachten op deze game! 🙂

  3.   
    ShadyXL's avatar

    Nou krijg ik meer zin 😀

  4.   
    Gajes859's avatar

    Zeker kopen. Maar eerst Crysis 3

  5.   
    RinusReetRidder's avatar

    Samen met GTA 5 toch wel game of the year straks 8)

  6.   
    cookymonster's avatar

    Zoals we al konden verwachten (en ik hoopte) zal de sfeer blijkbaar weer fantastisch zijn 🙂

  7.   
    NLkevvNL's avatar

    bij mij blijft het bij gameplay. mooiheid boeid mij niet. je kan een mooie game hebben met een …..
    gameplay