Fable: Lof en Haat

Die heerlijke sfeer, die ó zo briljante muziek, die grappige personages en natuurlijk dat onvermijdelijke Britse accent. Lionhead Studios’ Fable is mijn ‘guilty pleasure’ en dat mag iedereen weten ook. De laatste twee delen speelde ik ook urenlang met een brede glimlach op mijn gezicht. Maar er zit me toch steeds iets in de weg. Iets wat ervoor zorgt dat ik erg gemengde gevoelens heb bij zowel Fable II als III. Iets waardoor de twee opvolgers nooit de grootheid van de allereerste Fable hebben kunnen doen herleven…

Ja, ik ben als het op Fable aankomt echt een fanboy. Een hoer zelfs, zoals een geliefde collega van me zou beweren. Sinds Fable: The Lost Chapters was ik verkocht; het was liefde op het eerste gezicht. Ik werd opgeslokt door de magistrale sfeer van het spel: de muziek, de humor, het verhaal. Het was één groot meesterwerk in mijn ogen. Tijdens het spelen van Fable voelde ik dingen die ik nog nooit gevoeld had tijdens het spelen van games. Onbegrijpelijk eigenlijk, hoe de game erin slaagde zoveel emoties op mij over te brengen. Ik voelde me schuldig voor het kwijtraken van mijn zusje, ik voelde me een held toen ik enkele pittige quests overwon, ik lachte vrolijk toen ik belachelijke gezichtsbeharing liet groeien en ik scheet zowat in mijn broek toen ik een stel handelaars door het duistere Darkwood moest brengen. De mix was volmaakt, om nog maar niet te spreken van de vlotte gameplay en dat mooie Albion. Mijn blijdschap kon dan ook echt niet meer op toen Fable II daar plots verscheen. Het vervolg was gekomen!

enter

Vol lof sprak ik over Fable II, het was de terugkeer van Fable, het was de game die iedereen weer wist te boeien met haar fabelachtige gameplay! Uiteraard was ik weer als betoverd door de nieuwe omgevingen en hilarische sidequests, maar achteraf gezien ben ik misschien wat vluchtig geweest met mijn oordeel. De game was goed, heel goed zelfs, maar er klopte ook een heleboel gewoonweg niet. Steekjes zaten los, met name in het verhaal. Het stoppen van de kwaadaardige Lord Lucien was de leidraad van Fable II’s verhaallijn. Dat vond ik allemaal goed en wel toen ik verblind van blijdschap mijn eerste playthrough maakte. Maar toen ik recentelijk begon aan een tweede, beleefde ik toch heel iets anders…

Anti-climax

Het verhaal werd gedreven door ‘de Spire’, een enorme, nietszeggende toren ten midden van de zee. Zou iemand deze toren ooit in haar eer herstellen, dan zou de persoon één enkele wens mogen doen. Een wens die geen grenzen kent. Lucien wil de wereld ermee overheersen. Goh, die zagen we niet aankomen. Jij bent logischerwijze de aangewezen persoon die hem daarin moeten stoppen. Daarvoor moet je de drie Heroes verenigen: The Hero of Strength, Will en Skill. Slaag je er uiteindelijk in deze drie helden te verzamelen en samen met dit drietal Lucien te doden, dan krijg jij de mogelijkheid die grenzeloze wens te doen. Nouja, grenzeloos? Drie mogelijkheden maar liefst: een schraal aantal goudstukken, het zogenaamd terugbrengen van allen die gestorven zijn in het herbouwen van de Spire of het tot leven wekken van je geliefden die zijn gestorven. Ik voelde me afgezet. Het terugbrengen van alle overledenen heeft geen enkele vorm van impact op de rest van de gameplay en waarom komen dan ook niet mijn geliefden weer tot leven? Die waren immers ook uitgeroeid door Lucien’s daden. En waar is eigenlijk mijn wereldoverheersing? Nergens te bekennen. Je maakt gewoon een keuze uit de drie zwakke opties. That’s it. Over een anti-climax gesproken, Lionhead.

Briljante eikel

Godzijdank was er Reaver, de man die het middelmatige verhaal een briljante twist gaf. Reaver is een criminele, narcistische, arrogante zak en juist dát, beste lezers, is godvergeten geniaal. Reaver is de derde Hero in Fable II: hij is de Hero of Skill. De andere twee Heroes zijn vergetelijke side characters in vergelijking met deze eersteklas eikel. Reaver is immens rijk geworden door andere mensen af te zetten en hij is daarnaast ook vrijwel de beste schutter die Albion ooit gekend heeft. Maar dat maakt hem niet zo geweldig: het is de perfecte voice-acting die Reaver’s plaatje compleet maakt. De man achter Reaver is namelijk Stephen Fry, die met een subliem ‘posh’ Brits accent de beste schurk ooit heeft neergezet. Een schurk waar je, net als vele andere Fable-fans, zo voor valt.

”How dare he betray me, we had a gentleman’s agreement, and just while I was betraying you!”

“Admiring my weapon are you? The Dragon Stomper 49… Only 6 were ever made for a lucky few… Well not that lucky, I’ve killed 4 of them.”

“Oh that’s right, I remember using these tunnels about two hundred years ago. I was consorting with Ursula at the time, and when Penelope found out she burned down the house while I was sleeping!… with Andrew, as I recall.”

Door Reaver en zijn humoristische uitspraken vergeet je gewoon even dat je met een ontzettend saaie queeste bezig bent. Al helemaal als hij zonder meer de bad-guy neerschiet voordat deze klaar is met zijn ellenlange monoloog. I kid you not. Reaver schiet Lucien doodleuk neer terwijl deze nog bezig is met zijn nietszeggende praatje. Zonder deze zak zou het verhaal van Fable II het spel de spreekwoordelijke das omgedaan hebben.

enter

Fable II was dus niet helemaal het vervolg waar men op gehoopt had. Gelukkig werd snel duidelijk dat Lionhead Studios het nog een keer zou wagen: Fable III was op komst, de tweede kans om mijn hart opnieuw te veroveren.

Waar Fable II ten opzichte van de eerste Fable een sprong van ruim vijfhonderd jaar op tijdlijn maakt, springt Fable III na het tweede deel een jaar of vijftig vooruit. Waar bevinden we ons? De industriële revolutie. Had dit gemoeten? Nee. In mijn ogen is zo’n sprong compleet overbodig. Sinds wanneer is het verplicht om met elk vervolg ook verder te gaan in de tijd? Nouja, so be it. Het is ook niet per definitie iets slechts, maar het voelt zo geforceerd aan.

Het verhaal is gelukkig al stukken minder cliché. Geen ontvoerde prinsessen, geen afgemaakte familie en geen standaard bad-guy die de wereld omver wil werpen. In Fable III is je taak namelijk om een revolutie te beginnen: jij moet de nieuwe leider van Albion worden. Mooi, dacht ik, lekker facties aanzetten om mijn leger te versterken om zo de troon te veroveren. Prima verhaallijntje, leuke queesten, sterke personages en zelfs Reaver keert terug. Zijn droogkloterige opmerkingen sieren opnieuw een game en dat bevalt zeker. Alles verliep goed, alles aan Fable III leek mooi…

Tot plots…

Tot je in de verhaallijn opeens strandt op een compleet ander land: Aurora. What the fuck? Dit land is in de wereld van Fable een soort Egypte: veel ruïnes, een heet klimaat en het grootste exportproduct zal wel iets met zand zijn. Leuk geprobeerd Lionhead, maar nee. Aurora was een onnodige twist die de Fable-serie totaal niet ten goede komt. Hoe Albion er ook uitzag, ik hield ervan; in alle drie de delen zelfs. Maar wat moest ik nu beginnen met een of ander woestijnlandschap dat simpelweg compleet uit de toon valt? Het was niet Fable en dat zal het ook niet worden. Het ergste was misschien nog wel dat dit land ook nog een ongeïnspireerde tegenstander met zich meebracht: The Darkness, duivelse schaduwen die het liefst Albion op willen vreten. Lionhead, meen je dit?

Wat heeft er in Lionheads’ hoofd rondgespookt? De verhaallijn was in tegenstelling tot Fable II verdomd goed, totdat plots een of ander oninteressant land opdook en dat verdomde land ook nog een zo mogelijk nog minder interessante vijand met zich meebracht. Domweg belachelijk! Hoe heeft Lionhead ooit kunnen denken dat dat een waardige toevoeging was aan de wereld van Fable?

Teleurgesteld

ightDon’t get me wrong! Hoewel ik voornamelijk mijn haat lijk te uiten over de Fable-serie, ben ik in werkelijkheid niets meer dan teleurgesteld. Ik heb ontzettend genoten van alle Fable-games, maar het zit me gewoon enorm dwars dat er hier en daar zo veel steekjes los zitten. Ik ben een teleurgestelde fan. Afgezien van al die losse steekjes zijn de Fable-games nu eenmaal echt pareltjes. Pareltjes die me bewogen en steeds weer aan het lachen kregen.

Als ik een tip bij Lionhead achter mocht laten, dan liet ik ze weten dat toevoegingen als de Spire, het land Aurora of clichématige vijanden zoals The Darkness de serie gewoon niet goed doen. Haal dat soort troep eruit, begin helemaal overnieuw en maak alsjeblieft een game die me weer net zo weet te raken zoals de eerste Fable dat deed.

Alsjeblieft Lionhead, ik smeek het jullie!

Stiekem blijf ik er vertrouwen in houden dat er een nieuwe Fable komt. Eentje die weer net zo fabelachtig wordt als de eerste. Want Fable is en blijft mijn guilty pleasure, ik houd nog altijd van de serie met heel mijn hart en ik zal dan ook altijd blijven geloven in Lionhead. Niet te vertrouwen, maar keer op keer als ze met een sterk verhaal op de proppen komen, tuimel ik toch weg in de droom dat het de waarheid zou kunnen zijn: dat de nieuwe Fable weer de beste game ooit wordt.

Fable IV? Laat maar komen dus!

  1.   
    Ariose's avatar

    Je weet precies wat er goed en fout is in de Fable franchise. Ze zouden jou moeten aannemen bij Lionhead als adviseur. Ben het helemaal met je eens. Prachtig stukje! 8)

  2.   
    sthij's avatar

    jah fable 1 was het beste fable 2 was een teleurstelling voor mij ik heb het niet eens uitgespeeldt terwijl fable 1 mijn favoriete spel op de eerste xbox was 🙁

  3.   
    Rijstekorrel's avatar

    Ik heb fable 2 nog steeds niet helemaal uitgespeeld 😛 maar Fable 1 en 3 vond ik echt wel goed.

    Ik heb het nooit zo snel op zulke spellen maar Fable vind ik wel weer leuk 🙂

  4.   
    aliendydo's avatar

    Ik vond Fable 1 ook goed en ik zit nog steeds te wacht totdat de overige twee delen ook op de pc uitkomen… fu microsoft.

  5.   
    AsoDave's avatar

    Leuk om te lezen, zelfs voor een niet fable enthousiast..

  6.   
    Fox's avatar

    Fable:lost chapters was wel een het besten deel want je was altijd wel bezig met iets en goed en slecht had kwa gameplay altijd wel iets anders in petto. Terwijl bij fabel 2 ik helemaal niks gezien heb van goed of slecht en bij falble 3 was het nog leuker… Als je goed was ging iedereen dood omdat je geen geld had en als je slecht was had je wel geld maar dan vond niemand je leuk omdat je puur evil was…

  7.   
    Ika Q's avatar

    Na die Fable 2 cliffhanger ging het gewoon naar beneden met de franchise. Fable 3, wat een schijt game is dat.

  8.   
    Ariose's avatar

    Overdrijven is natuurlijk ook mogelijk. 😛

  9.   
    Mongsje's avatar

    aliendydo schreef, "Ik vond Fable 1 ook goed en ik zit nog steeds te wacht totdat de overige twee delen ook op de pc uitkomen… fu microsoft."

    idem :p

    Fable was de absolute topper van PC games. Heb hem 4 keer volledig uitgespeeld en dat heb ik met nog geen enkel ander spel gedaan.

  10.   
    desxeon's avatar

    Ik heb nog nooit een Fable gespeeld, nu moet ik me zeker schamen? 😳

  11.   
    xColdNight's avatar

    desxeon schreef, "Ik heb nog nooit een Fable gespeeld, nu moet ik me zeker schamen? 😳 "

    Jup 😀

  12.   
    Jarek's avatar

    Ik heb eigenlijk alleen deel 2 en 3 gespeeld.
    Ik vond ze beide erg leuk , dus ik weet ook niet echt of 1 nou veel beter was.

  13.   
    demean's avatar

    Fanta$y schreef, "Ik heb eigenlijk alleen deel 2 en 3 gespeeld.
    Ik vond ze beide erg leuk , dus ik weet ook niet echt of 1 nou veel beter was."

    >< wacht maar todat je hem installeert, ik heb dat kreng iets van 20x uitgespeeld ofzo xD. vond hem geweldig. 😀