Jam with the Band

De Nintendo DS kent een waar festijn aan ritmespellen. Inmiddels hebben meerdere Guitar Hero-titels, Elite Beat Agents en Rhythm Paradise het Europese continent al aangedaan, maar we kunnen nu nog een nieuwe game opnemen in het assortiment. Verdient Jam with the Band het eigenlijk wel om naast deze concurrenten te staan of kunnen we het spel beter zo snel mogelijk weer vergeten?

Bliepjes zijn niet cool

Jam with the Band is een game waarin het de bedoeling is om op het juiste moment de knoppen van de DS in te drukken. Op deze manier is het mogelijk om de iets minder dan 60 aanwezige instrumenten te bespelen. Hoe beter je speelt, des te beter komt je uiteindelijke score eruit te zien. Kortom: min of meer dezelfde formule als die van bijvoorbeeld een Guitar Hero, behalve dat je je bij het indrukken van een paar knoppen niet echt een rockheld waant. Sterker nog, eigenlijk voelt het vrij kansloos. Dat gevoel wordt nog eens versterkt door het feit dat de geluidskwaliteit niet echt mooi te noemen valt. Alle nummers die het spel rijk is, kennen namelijk het welbekende midi-achtige geluid. Helaas zijn zelfs klassiekers als Smoke on the Water en The Final Countdown om die reden niet erg leuk om te spelen, vanwege de lelijke bliepjes die uit de speakers van de DS komen.

Toch wordt de pijn van de lelijke muziek enigszins verzacht doordat er ook gezongen kan worden via de microfoon van de DS. Jammer genoeg krijg je niet als bij Singstar tijdens het nummer te zien hoe, in mijn geval, vals je zingt, maar het blijft toch een aardige toevoeging. Naast het zingen kan ook de gitaar sporadisch worden opgepakt. Ondanks dat er ongeveer tien verschillende gitaren bespeeld kunnen worden, moet je bij de meesten alsnog alleen de knoppen van de DS gebruiken. Heel af en toe, echter, is het de bedoeling om met de ene hand knoppen in te drukken en met de andere via het touchscreen de snaren aan te slaan. Dit werkt bijzonder goed en het is dan ook jammer dat dit niet bij elke gitaarpartij gedaan kan worden.

De kracht van muziekgames ligt in het steeds beter worden, waarna je net dat beetje verder komt. Jam with the Band is hier wel erg sterk in, want met name op de hoogste moeilijkheidsgraad is het echt aanpoten en het vereist veel ervaring om daarmee uit de voeten te kunnen. Het gevoel van euforie wanneer er een goede score wordt behaald na een continue stroom aan helse knoppencombinaties, is dan ook heerlijk.

Play, Create, Share

Wat deze game daadwerkelijk onderscheidt van zijn soortgenoten is dat Jam with the Band het “Play, Create, Share”-principe probeert te combineren met een muziekspel. Zo kunnen er eigen nummers gemaakt worden, die je vervolgens kunt delen via Wi-fi. Waarschijnlijk vormt dit dan ook de reden dat er voor het Midi-geluid is gekozen. Het “Play, Create, Share”-principe werkt goed, omdat het ook daadwerkelijk leuk is om andermans creaties te spelen. Tegenvaller is wel dat je in totaal 50 nummers kunt downloaden via Wi-fi, die je daarna nooit meer van je DS kunt afhalen. Wil je er toch meer, dan zal er een nieuw exemplaar van het spel moeten worden aangeschaft en dat is doodzonde.

Bij het maken van je eigen muziek zijn er twee opties: of je kiest voor een eenvoudige, ofwel een moeilijke. Als je echt leuke nummers wilt maken is eigenlijk alleen de ingewikkelde muziekmaker een optie, want de eenvoudige variant werkt om verscheidene redenen namelijk erg slecht. Om de ingewikkelde optie te begrijpen moet je helaas al een ervaren musicus zijn, want kennis van gitaarakkoorden en notenschrift zijn eigenlijk wel een vereiste. Bovendien wordt het ook niet goed uitgelegd.

De nostalgische snaar

Toch weet het spel ook een gevoelige snaar te raken door in het muziekassortiment ook een aantal gemixte Nintendo-klassiekers toe te voegen. Als de Mario Kart-deuntjes of Big Blue van F-Zero te horen zijn, verschijnen nog net geen tranen in de ogen, maar het scheelt niet veel. Tevens kunnen er bij elk instrument weetjes en feitjes verzameld worden, die in een vrolijk menuutje worden uitgestald. Het leuke is dat elk van de beschikbare instrumenten bij het aanklikken de eerste paar noten van een bekend Nintendo-deuntje voortbrengt. Nostalgie blijkt wederom een krachtig wapen.

Conclusie

Jam with the Band voegt absoluut wat toe aan het genre. Als er even wordt doorgezet kunnen er mooie creaties ontstaan, die je vrolijk met de rest van de mensheid kunt delen. Helaas gooien met name de midi-geluidjes roet in het eten, waardoor de game niet heel leuk is om te spelen. Slechts de doorgewinterde musici zullen het spel kunnen waarderen en zelfs zij zullen waarschijnlijk het bliep-geluid op den duur ondraaglijk vinden. Al met al een typisch gevalletje van: jammer maar helaas.

Gamersnet Score

Wat is HOT

  • Play
  • Create
  • Share
  • Zingen en gitaarspelen
  • Hoge moeilijkheidsgraad
  • Nintendo nostalgie

Wat is NOT

  • Midi-bliepjes in een muziekgame kunnen echt niet
  • Het blijft veelal knoppen indrukken
  • Maken van nummers is te moeilijk
  • Gedownloade liedjes zijn niet te verwijderen

5

  1.   
    makiejh's avatar

    geen aanrader dus. Guitar Hero ligt dan nog een paar stapjes hoger qua niveau.

  2.   
    )GN(-Erik's avatar

    Zo slecht klinken midi muziekjes toch ook weer niet 🙄

  3.   
    WesterW's avatar

    )GN(-Erik schreef, "Zo slecht klinken midi muziekjes toch ook weer niet 🙄 "

    In een muziekgame moet de muziek goed zijn, want daar draaien die spellen immers om. Als de geluidskwaliteit dan niet goed (genoeg) is…

  4.   
    Batavier's avatar

    Okee, ‘meh’ dus. Jammer, want Elite Beat Agents vond ik wel leuk. Gelukkig worden er in de intro nog enkele alternatieven genoemd. MOet ik daar maar eens naar kijken. 🙂