Klonoa

Klonoa is een remake van de in 1998 verschenen PlayStation-klassieker Klonoa: Door to Phantomile. Deze ‘2.5D’ platformer moet ons plezieren met Mario-achtige gameplay en uitdagende puzzels. Maar weet Klonoa onze harten te versieren of heeft deze game de tand des tijds niet kunnen doorstaan? Dat lees je in deze review.

Mario, Zelda en Final Fantasy?

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: Klonoa voelt aan als één van de meest aparte games die ik in een lange tijd heb gespeeld. Dit komt doordat het geheel overkomt als een mix van Mario, Zelda en Final Fantasy. De kenners onder ons zullen nu waarschijnlijk met een wenkbrauw in het haar zitten, want een combinatie van drie geweldige franchises zoals genoemd moet natuurlijk garant staan voor een geweldige game. Toch laat Klonoa op een paar punten wat steken vallen. Dat is op zijn minst gezegd erg jammer, want Klonoa is op dit moment zeker één van de betere games voor de Nintendo Wii. Maar ik zal je niet langer in spanning houden en proberen uit te leggen waarom deze game zo mag aanvoelen.

Cliché tot op het bot

Als eerste zal ik je maar lastig vallen met het verhaal in Klonoa. Erg cliché, zul je misschien denken, om de review voort te zetten op deze manier. Mocht dit inderdaad het geval zijn, dan weet je meteen hoe het verhaal in Klonoa aanvoelt. Precies, enorm cliché. Toch wil dit niet zeggen dat het een slecht verhaal is, want een goede uitvoering staat hier ook centraal en dat is waar Klonoa de plank gelukkig niet mis slaat. Het begint namelijk met het hoofdpersonage Klonoa, die droomt van een mysterieus schip dat crasht in een nabij gelegen bergje.

Alles lijkt rustig te verlopen, tot op een dag deze droom daadwerkelijk uitkomt. Geschrokken als Klonoa is, gaat hij samen met zijn trouwe kameraad Hewpoe op onderzoek uit. Het duurt niet lang voor ze aankomen bij de berg, waar ze een donkere heerser genaamd Ghadius aantreffen die het meisje Lephise ontvoert en haar bijzondere krachten wil gebruiken om de wereld te veroveren. Na een succesvolle strijd met de handlanger van Ghadius, Joker, besluiten ze om Ghadius te achtervolgen en Lephise te redden. Hiermee komt het typische onderdeel “goed versus kwaad” ter sprake, maar dan meer van het kaliber Mario vs. Bowser, wat het bij mij altijd wel goed doet. Mocht het cliché-aspect daarentegen toch nog niet duidelijk zijn, raad ik aan om onder die enorme steen vandaan te komen en een inhaalslag te maken als een opgewonden konijn in het paarseizoen.

Overeenkomsten…

Super Mario Bros. 3 wordt door velen, waaronder mijzelf, beschouwd als één van de beste games aller tijden. Vele andere platformgames hebben dan ook geprobeerd het succes van Mario na te bootsen, maar zijn veelal hierin niet geslaagd. In het 2.5D-genre zijn daarentegen niet veel platformgames te vinden en laat nou juist Klonoa hier goed gebruik van maken. Klonoa is namelijk een 3D platform-game met een 2D perspectief. Dat wil dus zeggen dat deze speelt als een ouderwetse 2D Mario-game, maar ook gebruik kan maken van diverse 3D-elementen. Zo zul je allerlei puzzels tegenkomen die een bepaalde manier van denken vereisen om deze op te lossen. Hoe leuk deze puzzels ook mogen zijn, ze voelen af en toe toch iets te makkelijk aan en zijn soms van te korte duur.

Hiermee kom ik ook aan bij een moeilijke kwestie, want Klonoa kan maar niet beslissen of deze nou een casual game is of juist een hardcore game. Dit klinkt op het eerste gezicht misschien vreemd, want hoe kan een game zowel casual als hardcore aanvoelen? Dit komt simpelweg door de algehele presentatie. Grafisch ziet de game er bijvoorbeeld verrassend goed uit en is de stijl erg leuk, maar op sommige momenten is de stijl ook wel erg kiddy te noemen. Het verhaal is, hoe cliché het wederom mag zijn, ook heel erg diepgaand voor een ‘simpele’ platformer. Lange cut-scenes en uitgebreide dialogen die wel uit Final Fantasy lijken te komen gaan gepaard met dit kiddy uiterlijk. Zo had van mij het verhaal minder centraal mogen staan, zoals ook in Mario, en had er meer tijd gestoken mogen worden in onder andere het level design en de algehele kwaliteit van de Zelda-achtige puzzels. Deze zijn namelijk niet altijd perfect en kunnen, vooral door het 2.5D-aspect en hier en daar wat slechte camerastandpunten, soms verwarrend zijn.

Toch weet ik dat Klonoa wel te vergeven, want ondanks zijn gebrekken wist Klonoa me te pakken met gewoon ouderwetse, vertrouwde gameplay en een heerlijk gevoel. De achtergrondmuziek mengt bijvoorbeeld altijd perfect met het level en de sfeer is daarom ook spot-on. De vijanden en levels zijn erg divers, de eindbazen bevatten naarmate je vordert een stevige moeilijkheidsgraad en je zult aan het einde een voldaan gevoel hebben. Let wel dat Klonoa een game is met een erg korte houdbaarheidsdatum, want binnen vijf à zes uur is de nostalgie voorbij en is er, naast de geheime schatten, geen reden om terug keren naar de wereld van Klonoa en Hewpoe. Al wordt dit wel gerechtvaardigd door het lage prijskaartje, want Klonoa haal je in huis voor slechts 30 euro en is dan ook te zien als een tijdelijke zoethouder.

Conclusie

Klonoa is absoluut één van de betere games die ik in een lange tijd heb gespeeld, maar voelt helaas net niet genoeg gepoetst aan om bij mij hoog in het vaandel te staan. De ervaring is wel fris en zeker vermakelijk, maar helaas van een te korte duur. Maar voor 30 euro, wat Klonoa zeker waard is, haal je een game in huis waar iedereen, zowel casual als hardcore, plezier mee kan beleven. Gewoon uit de winkel trekken dus die game!

Meer Klonoa

  1.   
    Spam-Fischer's avatar

    deze game is zeker alleen voor de wii?

  2.   
    Rise Against's avatar

    Klonoa was vroeger al een van mijn favoriete ps1 games, pure nostalgie deze game 😀