Great Empires: Rome

Hoewel ik het keer op keer blijf proberen, lukt het me nog steeds niet. Ik bevat gewoon geen enkel atoom dat Great Empires: Rome kan waarderen. Waarom? Lees het hier in deze review.

Geloof me, ik heb echt geen fobie voor RTS-games of iets soortgelijks. Ik heb er genoeg gespeeld en ik mag zeker beweren dat ik ervaring heb wat betreft dit soort games. Ik heb troepen Amerikanen naar de overwinning geleid, Grieken door Egypte laten trekken, Space Marines tegen Orcs laten vechten, hele inboorlingstammen door hun geschiedenis heen geholpen en ik heb ook vaak genoeg de leiding over de machtige Romeinen gehad. In Great Empires: Rome krijg ik nogmaals het Romeinse Rijk onder mijn controle, maar dan op mijn Nintendo DS. Naast dat is het enige verschil met de andere RTS-games die ik speelde dat Great Empires: Rome de plank compleet misslaat.

Onduidelijkheid

Om te beginnen is Great Empires: Rome een van de weinige spellen die in staat is mij niet te laten begrijpen wát ik precies moet doen. Ik start het spel op en -verstandig als ik ben- begin met de tutorial. Maar hier mist de game zijn doel dus al, letterlijk! Ik krijg weliswaar uitgelegd welke knoppen wat doet, maar daar blijft het dan ook bij. Er zijn naast het Romeinse Rijk twee buurlanden die, naar mijn begrijpen, uitgeroeid moeten worden. Maar hoe ik dat moet doen is compleet onduidelijk. Hoe verplaats ik troepen, zorg ik dat de Romeinen vrolijk blijven en hoe hak ik de vijand überhaupt in de pan? Niemand neemt de moeite om het mij uit te leggen en dat doet de game niet bepaald goed.

enter enter

Ik verlaat redelijk in de war geschud de tutorial en kijk of de campaign me wellicht wel iets meer duidelijk weet te maken. Jammer genoeg is niets minder waar, want ook de campaign mist een duidelijk doel of drijfveer. Er is simpelweg een karige kaart van Engelland waarop ik zelf een natie aan kan wijzen die ik wil spelen. Je kiest een natie uit en het enige doel blijkt vervolgens: ‘dood de andere naties nu maar’. Dát is je enige drijfveer, het hele spel draait alleen om het simpelweg uitroeien van alles wat niet bij jouw natie hoort. Deze doelstelling is niet alleen simplistisch, het is simpelweg onduidelijke, snel herhalende prut.

Doodse stilte of Latijnse remix?

Als je dacht dat je je nog prima kon vermaken in een onduidelijke campaign, dan heb je het goed mis. De game lijkt namelijk echt de moeite ervoor te doen de speler te vervelen. Je zult namelijk ook merken dat het uitzonderlijk stil is tijdens de speelsessies in Great Empires: Rome. Er is geen sprake van achtergrondmuziek en zolang je je niet bezig houdt met je troepen of dorpen zal er niet veel geluid uit je Nintendo DS klinken. In doodse stilte bestuur je de Romeinse legers en dorpen, die af en toe wordt doorbroken door een saai, typerend ‘stilteonderbrekingsgeluidje’. De Romeinse legeraanvoerders daarentegen joelen echter nog wel eens grappig klinkende, oud-Latijnse kreten als je ze aantikt met je stylus. En dat vormt meteen ook het vermakelijkste gedeelte van het gehele spel, want met wat erop los tikken met je stylus op legeraanvoerders maak je nog eens een hippe danceremix met houterige oud-Latijnse spreuken.

Loze pixels

Alsof het geheel nog niet erger kon worden moet er ook nog gezegd worden dat Great Empires: Rome ook al op het grafische gebied de mist in gaat. Het spel is zelfs voor een DS-game bijster slecht vormgegeven. Zowel de kaart, het menu als de HUD zijn al niet bijster duidelijk, maar waar het grafisch echt bergafwaarts gaat is tijdens de gevechten. Er is een groot groen vlak wat blijkbaar gras moet voorstellen en er zijn wat pixels met een andere kleur die bomen voor moeten stellen. Vervolgens is het de bedoeling dat je wat van jouw pixels op een leuke plek zet in de hoop dat ze vanaf die positie de vijandelijke pixels kunnen overwinnen. Het voelt allemaal net alsof je probeert gehandicapte mieren tegen elkaar te laten vechten, al levert dat je waarschijnlijk nog meer plezier op dan een uurtje Great Empires: Rome spelen.

enter enter

Conclusie

Om een hoop tekst kort te houden: ik raad iedereen af dit spel aan te schaffen. Zelfs echte ‘fans’ van het oude Rome zullen deze game in nog minder dan een uur naast zich neerleggen en nooit meer in hun Nintendo DS stoppen. Waarom? De game is kaal, onduidelijk, allesbehalve origineel en weet niemand te boeien. Het enige leuke aan Great Empires: Rome is het aantikken van troepen in de hoop dat ze een grappige kreet joelen. Meer redenen zul je niet nodig hebben om te weten dat dit spel vermeden moet worden.

Meer Great Empires: Rome

  1.   
    Rickass93's avatar

    Whahaha! Dat ze het toelaten om zulke slechte games te maken. Klopt het als ik zeg dat NES games betere graphics hebben?

  2.   
    NightHawk's avatar

    Ik heb medelijden met Tom..

  3.   
    craz's avatar

    Dit ziet er ook wel heel extreem slecht uit 😛

  4.   
    Tom's avatar

    NightHawk schreef, "Ik heb medelijden met Tom.."

    Dank je, ik heb het nodig in tijden zoals deze.

  5.   
    Syappie's avatar

    Hartelijk dank voor je opoffering om dit spel te testen 😉

  6.   
    ExtremeDotCom's avatar

    Als deze voor De Gameboy Collor was zou ik ze tja normale graphics.
    Maar voor een DS?! 😕

  7.   
    Ivvo's avatar

    Het voelt allemaal net alsof je probeert gehandicapte mieren tegen elkaar te laten vechten, al levert dat je waarschijnlijk nog meer plezier op dan een uurtje Great Empires: Rome spelen.

    Lol! 😛