Eat Lead: The Return of Matt Hazard

Matt Hazard is een actieheld die de ster was in vele games. Hij werd beroemd, maar toen hij eigen input kreeg, bleek zijn carrière voorbij te zijn. Na vele jaren van werkloosheid krijgt hij de mogelijkheid om zijn roem terug te krijgen. Lukt het Matt? Of is zijn Hazard Time op?

Toen deze game binnen kwam, wist ik eigenlijk niet echt wat ik er van moest verwachten. Allerlei vragen ontsproten in mijn gedachten. Vragen zoals hoe speelt het, hoe ziet het er uit, maar de grootste vraag in mijn hoofd bleek toch te zijn:”Is de game echt zo grappig?” Met een kloppend hart begon ik met spelen.

Geschiedenis

Matt hazard begint met een introductiefilmpje waarin Matt Hazard verteld over zijn games, die al begonnen bij de 8-bit periode. Matt Hazard was een actieheld om rekening mee te houden en werd enorm populair onder gamers. Sterker nog, Matt Hazard was het eerste gamekarakter dat kon springen in een game. De grote actieheld bracht steeds meer games uit en steeg alleen maar in populariteit, totdat het bedrijf Marathon Software besloot om Matt wat meer variatie te geven. Hierdoor liep het mis en Matt begon steeds vreemdere games te doen, zoals Soak’Em, een shooter met waterpistolen en een Matt Hazard Kartgame. Dit leidde uiteindelijk tot zijn val, waardoor de grote actieheld zijn roem verloor en werkeloos op zijn bank eindigde.

Gelukkig gaf Marathon Software Matt een nieuwe kans om de ster te zijn in een nieuwe actie shooter, genaamd Eat Lead. Hierin zal Matt een losgeslagen agent spelen die de regels niet volgt. Deze game begint bij een Japans restaurant waar Matt een deal moet onderzoeken en hier laat de game je direct de actie voelen. Je begint aan een lange reis met bijzondere karakters en ook zeer bijzondere vijanden.

Droog

Terwijl je Matt Hazard onder de knoppen neemt, wordt de vraag aan je gesteld of je een tutorial wilt. Matt reageert hier erg droog op en is het er eigenlijk niet mee eens. Matt begint te klagen en wil eigenlijk gewoon schieten. Ik kon het niet laten om af en toe te grinniken door wat hij zei. De gortdroge opmerkingen zullen niemand echt onberoerd laten, alleen na enige tijd wordt het commentaar redelijk van het zelfde en zul je er minder op gaan letten.

Niet alleen de tekst in de game is droog, maar gelukkig de rest ook. Vanaf het allereerste moment weet je dat deze game zichzelf niet serieus neemt en meer kun je er ook niet verwachten. De vijanden maken enorm vreemde geluiden als je ze neerschiet. Zoals een vijand met een nogal sterk Japans-Engels accent die wel een paar seconden na zeurt dat hij pijn heeft. Niet alleen zijn zo’n beetje alle karakters parodieën van games uit het verleden, maar ook modernere vijanden zullen de revue passeren. Zo kom je een oude bevriende actieheld tegen genaamd Master Chef, een chef-kok versie van een zeker hoofdpersoon uit een zekere shooter.

Je zult het misschien wel raden dat deze game op het gebied van verhaallijnen niet uit zal blinken. Zo wordt de game van Matt gehacked door de nieuwe eigenaar van Marathon, een persoon die koste wat het kost Matt Hazard dood wil maken, omdat hij nog nooit een game van Matt heeft kunnen uitspelen. Marathon’s nieuwe eigenaardige eigenaar hacked dus zo dat een aantal van Matt’s oude vijanden in digitaal vlees en bloed voor hem staan. Matt moet vervolgens door verschillende levels gaan om de hacks tegen te gaan.

Springen?

Hoewel Matt Hazard claimt de eerste actieheld te zijn die kon springen in zijn games, is het niet mogelijk om dit te doen in Eat Lead. Dit brengt me dan ook naar het gebied van besturing. In Eat Lead bestaan de levels eigenlijk alleen maar uit “warenhuizen”, één van de vele dingen waar Matt Hazard een hekel aan heeft. Je zult door het gehele level achter objecten moeten verschuilen en zo hordes vijanden te verslaan. Hoewel dit niet heel slecht gedaan is, werkt het af en toe niet helemaal lekker en lijkt het soms alsof je gemagnetiseerd bent aan je schuilplek. Dit is best lastig, aangezien je soms alleen maar naar de andere kant van je schuilplek schuifelt en zo net in de vuurlinie terecht komt. De game heeft ondanks dat een redelijk coversysteem, waarmee je met een druk op de knop naar de volgende schuilplek kunt sprinten. Het neem zo dus wat mee van Gears of War.

Voor de rest bestuurt de game middelmatig en voelt het wat onhandig aan. Zeker omdat je soms echt belachelijk veel vijanden voor je kiezen krijgt en Matt niet altijd even snel is om ergens achter te schuilen. Het schieten gaat soms lastig omdat je cursor soms te langzaam beweegt en als je dan besluit om de snelheid van de cursor aan te passen, beweegt je cursor weer te snel. Het is daarentegen wel erg leuk om, ondanks het ietwat onhandige systeem, regelmatig een headshot te plaatsen. De game biedt je ook twee power-ups aan in de vorm van ijs- of vuurkogels. Ondanks dat dit een handige toevoeging is, haalt het in de latere levels weinig uit en zul je toch gewoon kiezen voor het oude vertrouwde schieten.

It’s Hazard Time

Zoals ik al eerder vertelde is deze gehele game een parodie op 25 jaar videogamen. Je zult door de gehele game vage karakters tegenkomen en ook verschillende bazen moeten verslaan om naar het volgende level te gaan. Deze bazen zijn veelal gebaseerd op oudere games. Zo zul je in een zeker level een karakter, Altos, moeten verslaan die uit Penultimate Illusion VII komt. Dit kun je losjes vertalen als “voorlaatse illusie VII”, wat weer erg lijkt op Final Fantasy VII. Altos komt dan ook zonder stem en een hokje waar een blok tekst in staat. Matt moet hierbij steeds op een knop drukken om het volgende blok tekst te krijgen. De bazen die je moet verslaan zijn niet echt moeilijk, maar wel voornamelijk irritant. Het zal menig gamer dan ook een aantal pogingen kosten om ze te verslaan. Dit komt dus niet omdat ze erg moeilijk zijn, maar soms wordt de gehele ruimte gevuld met aanvallen van de baas zelf en ook nog eens een stuk of zes vijanden, die soms ook nog eens betere wapens hebben dan jij.

Guns ’n Ammo

Eat Lead is een actieshooter en een actieshooter kan natuurlijk niet zonder wapens. Matt kan twee wapens bij zich dragen en dit is soms maar handig ook. De game houdt het in het begin simpel met normale wapens, maar naarmate het verhaal vordert zullen steeds vreemdere dingen beschikbaar komen. Het vreemdste wapen dat je tegen zult komen is een waterpistool. Op de één of andere vreemde manier zijn je Soak’Em vijanden in Matt’s game gehacked en water doet hen pijn. En flink ook! Zodra je een waterpistool hanteert, zul je merken dat dit ook de enige wapens zijn om die Soakersoldaten makkelijk uit te schakelen. In de latere levels zul je steeds meer vijanden met verschillende wapens tegenkomen en dat zal geen probleem zijn zolang de verschillende soorten vijanden niet gaan mengen. Doen ze dat wel, dan zul je er achter komen dat je kogels geen effect hebben op sommigen.

Over de wapens heb ik eigenlijk maar weinig te klagen, omdat er variatie in zit en het feit dat je met een waterpistooltje een heerlijk headshot kan geven is natuurlijk hilarisch. Het enige wat me opviel, en dit is eigenlijk gewoon mierencopuleren, is dat de geluidseffecten van de wapens soms wat dof klinken. De soundtrack heeft verder zo’n beetje alles wat men nodig heeft, zoals scheurende gitaren met klassieke stukken tussendoor, die mij soms echt aan een film deden denken, en af en toe ook een Nintendo-esque deuntje terwijl je tegen 2D nazi-zombie’s vecht (Wolfenstein 3D, anyone?).

Conclusie

Omdat Eat Lead: The Return of Matt Hazard een toegegeven parodie is op 25 jaar gamen, is het moeilijk om een echt goed oordeel te geven. Ik kan weinig zeggen over een slechte verhaallijn of sullige vijanden en bazen, omdat dit hoort bij deze game. De voice acting was prima en ik vond het zelf wel leuk dat Neil Patrick Harris (Barney uit de serie “How I Met Your Mother”) zijn stem heeft verleend aan de wraakzuchtige eigenaar van Marathon Software.

Het enige wat ik soms lastig vond, zijn de irritatiegraad en de eentonigheid. Tijdens de hele game ben je met vele golven vijanden aan het afrekenen en dit kan soms wat saai worden. Daarentegen blijf je aan de game plakken omdat je toch de eindstreep wilt halen en de game redelijk verslavend blijkt te zijn. De graphics zijn niet slecht, maar soms ziet het er toch blokkerig uit en zijn de omgevingen regelmatig raar gerenderd, maar ook bij de graphics heb ik het gevoel dat de ontwikkelaar dit wilde om zo het speciale sfeertje in ere te houden. Ik zeg: “It’s Hazard Time”!

  1.   
    Neolite's avatar

    NLwesleyNL schreef, "ik ben de eerste xD"

    Echt het meest nutteloze comment dat er is. 👿
    Ontopic: Doe mij maar een realistische actie shooter en grafisch is het ook al niet meer van deze tijd. 😉

  2.   
    LouisvanGaal's avatar

    NLwesleyNL schreef, "ik ben de eerste xD"

    kinderachtig hoor 🙄 best tof spel ziet er goed uit.

  3.   
    Spam-Fischer's avatar

    Master-yoda schreef, "

    ”NLwesleyNL” schreef, "ik ben de eerste xD"

    kinderachtig hoor 🙄 best tof spel ziet er goed uit.

    "

    laat hem maar gewoon, het is nog maar een kind……

    ontopic: ik dacht dat die cijvers wat meer aan de lagere kant waren.
    Ik heb hem bij een vriend gespeeld ik vond het maar nix

  4.   
    lassieman's avatar

    mikeymaster6″]

    ”Master-yoda schreef, "[quote=”NLwesleyNL” schreef, ".."

    kinderachtig hoor 🙄 best tof spel ziet er goed uit.

    "

    laat hem maar gewoon, het is nog maar een kind……

    ontopic: ik dacht dat die cijvers wat meer aan de lagere kant waren.
    Ik heb hem bij een vriend gespeeld ik vond het maar nix
    [/quote]

    19 jaar kan je moeilijk een kind noemen 😳

  5.   
    lol666lol's avatar

    echt een schijtgame

  6.   
    Oldsk00ll's avatar

    Klinkt een beetje te apart naar mijn smaak:P

  7.   
    DaxPg's avatar

    lol666lol schreef, "echt een schijtgame"

    Klinkt als een zeer goed onderbouwde mening

  8.   
    GraveDevil's avatar

    Omdat Eat Lead: The Return of Matt Hazard een toegegeven parodie is op 25 jaar gamen

    Ik pas. Heb zo’n teringse hekel aan parodies. Tenzij de makers van Southpark, The Simpsons of Family Guy erachter zit (en waarom heeft CC in godsnaam American Dad van de buis gehaalt?!).

  9.   
    Dy-88's avatar

    GraveDevil schreef, "

    Omdat Eat Lead: The Return of Matt Hazard een toegegeven parodie is op 25 jaar gamen"

    Ik pas. Heb zo’n teringse hekel aan parodies. Tenzij de makers van Southpark, The Simpsons of Family Guy erachter zit (en waarom heeft CC in godsnaam American Dad van de buis gehaalt?!).

    het komt elke zaterdag avond nu omdat er weinig mensen naar keken.

    on topic: ik heb het gespeelt en vind het een kut game 🙂
    ik vind het gewoon niet lekker werken op een f andere manier.