Animal Crossing: Let’s go to the City

Animal Crossing is meer dan eens een bron van verslaving geweest voor veel Nintendo gamers. De Nintendo DS is daar de laatste oorzaak geweest met Animal Crossing: Wild World. Wii gamers mochten tot voor kort nog geen kennis maken met de schattige diertjes met hun onbezorgde levens. Nu de game in de winkels ligt is het tijd om te kijken of Animal Crossing ook op de Wii weet te boeien.

Ik moet bekennen nooit zo’n Animal Crossing liefhebber te zijn geweest. Het gebrek aan een duidelijk doel was voor mij reden genoeg om de game met argusogen te bekijken. Een beetje aanpappen met buren, schelpen verzamelen, vissen en je huisje inrichten. Wat is daar nou leuk aan? De verslavingsfactor die dit geheel aan activiteiten met zich mee brengt zag ik niet zitten. Harvest Moon liet mij echter kennis maken met deze onbezorgde manier van gameplay. Het verschil is echter druk: waar je in Harvest Moon met bepaalde energie binnen een bepaalde moment een bepaald doel moet bereiken, ontbreekt dit alles in Animal Crossing. Onbezorgd en heel relaxed speel je een spel dat niet uit te spelen is.

Hokken

En dat spel begint eigenlijk heel logisch. Als nieuwkomer in je eigen stadje zul je jezelf eerst even moeten introduceren en een lapje grond moeten zoeken. Er zijn verschillende huisjes in je dorpje, dus voor jou is het zaak om de voor jou meest geschikte te zoeken. De fervente visser zal dicht bij de zee willen wonen, terwijl een ander meer in het ‘centrum’ van je dorpje te zoeken heeft. Als je eenmaal je stekkie gevonden hebt, maak je al snel kennis met die uitzuiger van een Tom Nook. Deze geldwolf van een wasbeer staat altijd voor je klaar en verleent je diensten waar je u tegen zegt, als hij zijn beurs maar kan vullen. Dat is dan gelijk één van de weinige semi-doelen in het spel; je huis afbetalen bij Tom Nook. En als je dat hebt gedaan, bouwt hij toch gewoon weer een nieuw huis voor je? Kun je lekker weer opnieuw beginnen met sparen.

Your friendly neighbourhood olifant

Gelukkig bestaat je dorpje niet alleen uit smiechterige wasberen. Wanneer je in je dorpje gaat wonen, worden er at random een aantal dieren uitgekozen om jouw buurmannen en –vrouwen te worden. Ieder beest heeft zijn eigen karakter en zijn eigen manier van doen. Zo zal bijvoorbeeld Baahbara het schaap je al snel irriteren met haar arrogante divatrekjes en kun je misschien wel heel goed opschieten met de relaxte stier Rodeo. Ikzelf kon het bijzonder goed vinden met mijn directe buurman, de olifant Big Top. Hij wil de wereld veroveren, maar is eigenlijk maar een mietje. Zijn outfit spreekt me wel heel erg aan, dus stiekem is hij een beetje mijn held. En zo wordt je dorpje dus gevuld met een selectie uit de ongeveer honderd verschillende beesten. Enkele vooraanstaande diertjes bezetten je dorpje sowieso, aangezien zij een winkel bezitten of een speciale rol vervullen binnen het spel.

Eenmaal kennis gemaakt te hebben met je medebewoners, kun je in principe al doen en laten wat je wilt. Tom Nook is zo ‘aardig’ om je een baantje aan te bieden en wat boodschappen te doen, maar je kunt ook fruit gaan plukken, een festival bezoeken, de stad in of op insectenjacht. Of je papt wat aan met je buurman, die je vervolgens op pad stuurt om een brief te sturen naar zijn geheime liefde. Natuurlijk open je even die brief om te zien wat er in staat, waarna je de wind van voren krijgt van de stille aanbidder omdat je zijn privacy niet respecteert. En zo kan er stiekem toch van alles gebeuren in een spel dat eigenlijk geen doel heeft.

Verzameldrang

Er is één eigenschap die je als gamer toch wel in je moet hebben om Animal Crossing: City Folk te kunnen waarderen: een gezonde dosis verzameldrang. Of het nu gaat om het verzamelen van vrienden, insecten, vissen, fruit, bloemen, kledij, meubels, schilderijen, gezichtsuitdrukkingen en ga zo nog maar even door; verzamelen is een must in Animal Crossing. Vissen, fossielen, insecten en schilderijen kunnen worden ingeleverd bij het museum, waar je ze later nog zult kunnen bewonderen. Je kunt er ook voor kiezen om de verzamelobjecten aan Tom Nook te slijten als je even krap bij kas zit. Of misschien heeft een dorpsgenoot wel een specifieke wens naar een bepaald object. Hoe dan ook is het zaak dat je zo veel en zo verscheidend mogelijk verzameld. Je zou denken dat de game dan vrij snel haar charme verliest, maar door het verzamelen per seizoen verschillend te maken zul je letterlijk minstens een jaar bezig zijn om echt álles te verzamelen. Naast een klok die gelijk loopt met de jouwe, vinden namelijk ook seizoenswisselingen natuurgetrouw plaats. In de winter zijn er andere zaken te doen dan in de zomer en bepaalde vissen en insecten zullen maar in één bepaald seizoen te vinden zijn. Hierdoor blijft het spel vernieuwen. Althans… voor zover je van vernieuwing mag spreken.

Wild World 1.5
De fervente Animal Crossing speler leest namelijk helemaal niets nieuws in de voorgaande alinea’s. Sterker nog, het leeuwendeel uit City Folk is een rechtstreekse kopie van de Nintendo DS game, Wild World. City Folk biedt weinig meer naast meer verzamelobjecten als vissen en fossielen. Voornaamste nieuwigheidjes vind je in de vorm van de stad (waar wat winkeltjes naar verplaatst zijn) en Wii Speak. De stad biedt in essentie weinig wat Wild World niet ook al wist te presentaren, al dan niet in andere vorm. Wii Speak echter is een object wat sowieso in de toekomst vaker gebruikt gaat worden. Het kleine ovalen apparaatje wordt op je sensorbalk gezet, gekalibreerd en vervolgens kun je met je maximaal drie andere Animal Crossing vrienden slap ouwehoeren. Omdat hier geen headset aanwezig is kan de hele kamer meegenieten, maar afgezien van de kleine vertraging werkt het ideaal. Een mooi toekomstperspectief voor games als The Conduit. De Wild World gamer vindt hierin echter een schrale troost, want die treft toch echt een magere uitbreiding op Wild World aan…

Puberale ongein

Kun je je hier overheen zetten, dan is Animal Crossing: City Folk nog steeds een leuke game. Een game die zo leuk is als je hem zelf maakt, overigens. Het kleine kind in mij kon het bijvoorbeeld niet laten om de stopwoordjes van je buren in wat minder nette woordjes te veranderen. Ik ben daarin zo puberaal bezig geweest dat ik intussen exact weet welke woorden door de censuur gehaald worden. En dat is grappig, want als een vriend je stadje bezoekt en een praatje wil maken met je buurvrouw, zal hij verschillende stopwoordjes tegenkomen die je niet zo snel verwacht van een schattige eekhoorn. De fallussymbolen zijn rijkelijk gevloeid tijdens het creëren van eigen designs, waardoor de helft van mijn dorpsbewoners nu met een ondeugend aanhangsel op hun buik rond loopt. De vraag is dan of je daar voldoening uit haalt, maar ik wil er maar even mee aantonen dat de game zo leuk is als je hem zelf maakt. En dat ik dan van poep en pies grapjes houd… ach. Het uit zich alleen maar in de tientallen zaken die je aan kunt passen in Animal Crossing: City Folk.

Conclusie

De doorgewinterde Animal Crossing gamer zal inmiddels enigszins verbouwereerd achter zijn of haar Wii zitten, want City Folk is niet wat het had kunnen zijn. De game mist heel wat kansen die de Wii als systeem kan bieden en voegt niet veel toe aan wat Wild World al op de DS deed. De meeste zaken zijn op herhalingsoefening en de weinige toevoegingen zijn niet boeiend genoeg om de fans van de serie optimaal te bekoren.

Desalniettemin is er nu wel een Animal Crossing game op de Wii en als we even eerlijk zijn, is die gewoon pure fun. Het verzamelen van allerlei objecten, het bijkletsen met je buurtgenoten en het customizen van van alles en nog wat houdt je lang genoeg bezig om je non-stop te vermaken met Animal Crossing: City Folk. De creatieve gamer kan zijn ei absoluut kwijt en ook de kniesoren mogen in hun knuistjes wrijven met Wii Speak, dat hopelijk nog voor veel plezier gaat zorgen. Voor nu doet het apparaatje perfect dienst in Animal Crossing: City Folk. Voor mij is het weer tijd om m’n dorpje te bezoeken. Gisteren was namelijk een viswedstrijd en ik moet de buuf nog even inpalmen met m’n laatste vangst…

  1.   
    Maaikeh's avatar

    Ik heb en de ds versie en de wii versie, het is jammer dat de wii versie inderdaad niet meer is dan de ds… Het is een leuk spel maar op een gegeven moment vergeet je te spelen of heb je geen zin meer. Alhoewel ik wel een grote AC fan ben (:

  2.   
    gerbenkees's avatar

    Goede review. Alleen ik maak me nog steeds zorgen of het wel leuk is. Het lijkt me een beestje saai. 😳