Riff: Everyday Shooter

PlayStation Network zit bomvol met PlayStation 3-games, maar voor de PlayStation Portable zijn er helaas een stuk minder games te downloaden. Dat is jammer, want er kunnen veel leuke dingen mee worden gedaan. Gelukkig is er nu Riff: Everyday Shooter, dit is één van de weinige games die wel als downloadable game naar de PlayStation Portable komt.

Jonathan Mak is de maker van Riff: Everyday Shooter. Eigenlijk had hij het spel alleen voor de PC in ontwikkeling, maar toen Sony het op de Game Developers Conference zag was het bedrijf zo enthousiast dat het nu ook een PlayStation Network-game is geworden. Jonathan heeft het spel helemaal alleen ontwikkeld en dit was een moeilijke taak, maar heeft het ook voor een goed spel gezorgd? In deze review gaan we dat eens bekijken.

Asteroids voor gevorderden

Riff: Everyday Shooter kan zowel met Geometry Wars voor Xbox Live Arcade als de oude klassieker Asteroids worden vergeleken. Net als in deze twee games bestuur je in Riff een klein ruimteschip dat van alle kanten wordt aangevallen en hiermee bedoel ik dan ook echt alle kanten, want het gevaar laat je geen moment met rust. Wat het gevaar is, verschilt per level en blijft je dus ook verrassen. Zo moet je jezelf in het eerste level verdedigen door allerlei ruimteschepen uit de lucht te schieten. Dit doe je door ze simpelweg te bestoken met kogels, maar je kunt ook vliegende mijnen activeren. Deze zijn heel sterk, maar ook schaars. Het tweede level is weer heel anders, want het is gevuld met zwarte gaten en je hebt als doel deze kapot te maken. Hoe langer je hier over doet hoe moeilijker het je wordt gemaakt. Het kapot maken van een zwart gat gaat niet zo makkelijk als het klinkt, want er worden allerlei wapens gebruikt om jou tegen te houden. In totaal bevat het spel acht verschillende levels. Op zich is dat niet veel, maar elk level is zo anders dat het best wat tijd kost voordat je alle levels uitgespeeld hebt.

Gitaarmuziek

De stijl van de game is te omschrijven als rustig en toch hectisch. Dit klink misschien raar, maar de gameplay is hectisch, terwijl de rest van de game weer rustgevend is. Het rustige gevoel wordt vooral gecreëerd door de soundtrack, want deze bestaat uit allerlei verschillende gitaarnummers. Denk dus niet aan harde rock of metal, maar juist aan rustige gitaaraccoorden. Naast de stijl bepaalt de muziek ook hoe lang een level duurt, want wanneer een nummer is afgelopen is het level ook klaar. Er zit verder geen timer in de game dus het luisteren naar de muziek is de enige optie om te weten hoe lang een level nog duurt. Als leuk extra geeft elke soort vijand als die dood gaat een verschillend geluidje. Dit zorgt ervoor dat je goed weet wie er precies dood gaat en het klinkt ook nog eens leuk.

Grafische diversiteit

Op grafisch gebied scoort de game aardig goed en dit komt vooral door de verrassende diversiteit van de graphics. Er is zoveel diversiteit, doordat elk level er anders uit ziet, maar ook door de dynamische achtergronden. Het leuke aan deze achtergronden is dat ze reageren op de bewegingen van jouw ruimteschip, dit ziet er leuk uit en maakt het geheel ook wat levendiger. Wel moet ik er bij zeggen dat de achtergronden niet altijd even handig zijn, want een klein ruimteschip op een bewegende achtergrond is niet altijd even goed te zien. Ook wil ik even klagen over de menu’s van het spel, want deze zijn uitermate saai. Het enige wat je in het menu ziet is een egale kleur met letters erop. Nu moet ik eigenlijk niet zeuren, want voor een PlayStation Portable-game van acht euro doet de game het op grafisch gebied gewoon hartstikke goed.

Extra levens

Als laatste wil ik het hebben over het puntensysteem. Voor het behalen van punten moet je zo veel mogelijk bolletjes oppakken, maar hoe deze bolletjes verkrijgbaar worden verschilt per level. Soms moet je vijanden doden en soms opdrachten vervullen. Dit is op zich niet zo´n moeilijke klus, maar als je van alle kanten aangevallen wordt en dan ook nog eens op zoek moet gaan naar punten kan dit wel eens heel anders uitpakken. Je moet ook nog eens snel zijn, want een bolletje blijft maar voor een bepaalde tijd liggen. Het behalen van punten is behoorlijk belangrijk, want na een bepaald aantal punten krijg je een nieuw leven. Levens zijn in Riff dus belangrijk om te hebben, want het spel is niet bepaald makkelijk te noemen. Met de behaalde punten kun je extra’s kopen. Voorbeelden van deze extra’s zijn nieuwe levens, nieuwe grafische opties of de optie om de volgorde van de levels te veranderen. Ik raad je aan eerst je aantal levens op te krikken, want hierdoor maak je het jezelf een stuk makkelijker.

Conclusie

Riff: Everyday Shooter is een vermakelijke game die zeker een paar uur speelplezier geeft en ik vind dan ook dat het spel zeker de acht euro waard is. De game scoort op alle gebieden goede cijfers, want de graphics zien er goed uit, het geluid is mooi en ook kan het spel origineel genoemd worden. In deze review hebben we alleen naar de PlayStation Portable-versie gekeken, maar de game is al op de PlayStation 3 uit en zal binnenkort ook op de PC speelbaar zijn. Toch denk ik dat de versie die we nu getest hebben de beste is. Dit komt door het kleinere scherm wat een goed overzicht geeft en ook vind ik dat de game echt portable is. Ik zie mijzelf namelijk wel een potje Riff in de trein spelen, maar het spel thuis spelen lijkt mij echter een stuk minder leuk.

  1.   
    LouisvanGaal's avatar

    lijkt me leuk

  2.   
    DutchFreeze's avatar

    dit is zoals al in de conclusie stond echt een spelletje voor onderweg, althans dit genre games is meestal niks om thuis te tpelen

  3.   
    LouisvanGaal's avatar

    heb hem nu bestelt

  4.   
    Dotz's avatar

    Integendeel.. mij lijkt ‘ie geweldig (ook thuis!) maar ik speel dan ook nog dagelijks op mijn SNES.. 🙄