Warhammer 40K: Squad Command

Collega Paul reviewde eerder al de PSP-versie van Warhammer 40k: Squad Command. Zijn conclusie was dat de echte poppetjes leuker zouden zijn dan het spel zelf. Struikelt ook de DS-versie over de strak gespannen draad? Lees het in de DS-review van Warhammer 40K: Squad Command.

Misschien ben ik dan wel niet zo’n ‘nerd’, maar toch kreeg ik de DS-versie van Warhammer in mijn handen gedrukt. Het spel moet een combinatie voorstellen van een goede turn-based game en het populaire tijdvermaak ‘Warhammer’, waarin we kettingzaagjes beschilderen en onze portemonnee mogen legen voor een splinternieuw, miniscuul snipertje. Laat ik nou net totaal geen ervaring hebben met Warhammer. Zou ik dan doodsimpel niks begrijpen van dit spelletje of is dit een verlichting van mijn met bloed doordrenkte ziel?

Knullig?

Ben je d’r weer zo eentje, die al een tijdje onder zo’n hunebed ligt? Puur en alleen voor jou, Warhammer in het kort: het draait om het in elkaar zetten van miniatuur oorlogjes met zelf beschilderde eenheden en tanks. In het spel ben je echter voornamelijk bezig met het besturen van de eenheden en tanks om zo je einddoel te bereiken. Klinkt simpel, maar is in de praktijk toch best een pittig klusje, aangezien alle acties en bewegingen ‘gekocht’ moeten worden met actiepunten. Deze voorkennis die ik vergaarde met behulp van het doosje van het spel viel me zeker wel in de smaak. Maar zodra je dit spel in je DS klikt, merk je direct al een paar dingen op: wat is er in hemelsnaam gebeurt met het finetunen?

Ik was nog niet eens klaar met mijn eerste missie voordat ik er al achter kwam dat er iets loos was met dit spel, althans, bij de DS-versie. Tijdens sommige dieptepunten leek het wel alsof ik waarlijk een vroege previewversie speelde. Introfilmpjes zijn simpelweg een slideshow van plaatjes met her en der een praatje erbij. En afwerkingen zoals geweerschoten of voice acting komen niet bepaald stoer over. Sterker nog, kreten als ‘I have pain!’ of ‘I have been hit!’ lijken wel op een sarcastische manier uitgesproken te worden, waardoor ik eens in de zoveel tijd in de lach schiet door middel van de belachelijke voice acting. Daarnaast heb je ook nog de muziek, of misschien beter gezegd: het gebrek aan muziek. Spelsessies zijn over het algemeen doodstil en worden slechts onderbroken door geweerschoten en de eerdergenoemde kneuzenkreten. Een tiptop afwerking is natuurlijk geen vereiste voor een goed spel, maar dit soort missers zijn toch ten nadele bij de uiteindelijke conclusie. Een mooi afgewerkt randje heeft het spel dus niet en daarmee lijkt de review versie eerder op een vroege beta of prototype. En dan zijn developers al snel genoodzaakt om wél een fatsoenlijke kern te bieden, die dit gemis weer een contrast kan bieden.

Gebruiksvriendelijk

Onsch eigen Paul beoordeelde de PSP-versie erg hard, voornamelijk omdat het een behoorlijke opgave was om de eenheden aan te tikken en ze vervolgens de laten lopen, bukken of schieten. Gamers (of Warhammer fanaten) die dit ook zo ervaren, hadden misschien beter een DS kunnen kopen. Waar de PSP-versie lastig te bedienen is, valt dat reuze mee op de DS. Met je stylus tik je één of meerdere overgespierde hunks aan, en tik je vervolgens de plek aan waar ze naartoe moeten lopen of schieten. Daarin heb je ook nog de vrijheid om op een bepaald (gevoelig) lichaamsdeel te mikken, of een bepaalde precisie in te stellen. Natuurlijk kosten zwaardere wapens meer actiepunten, evenals voor preciezere schoten. Dit zorgt er natuurlijk ook direct voor dat de gameplay ongelooflijk uitgebalanceerd aanvoelt.

Om het overzicht te bewaren kun je tijdens de zet van de tegenstander de kaart op het touchscreen zetten, om zo snel mogelijk naar de vijand te scrollen en zijn acties en bewegingen bekijken. Niet alleen erg handig, maar het werkt ook nog eens soepel en is een enorm voordeel tijdens de beurten van de vijand. Gelukkig blijft het niet bij de werkbare levelkaart, ook alle andere stylus functies werken erg goed voor een game die ietwat afgeraffeld aanvoelt. Het eerdergenoemde aantikken van eenheden, de bereikbare plekken en sneltoetsen in het scherm werken ook uitermate goed. Want het komt zelden voor dat je per ongeluk mistikt, waardoor enkele kostbare actiepunten in het niets verdwijnen. Door deze gebruiksvriendelijkheid lijkt de game zich er plotseling toch weer een beetje boven te werken, echter, dit alles compenseert nog steeds met de belabberde afwerking niet.

Sniper van drie pixels

Het is ons allen duidelijk geworden dat de afwerking het spel in een nogal diepe put heeft getrokken. De goede DS-functies en de fijne gebruiksvriendelijkheid lijken het gemis van afwerking hier en daar een beetje te kunnen compenseren, maar er is nog steeds sprake van een contrast bij de plus en minpunten van Squad Command. Op zoek naar de compenserende aspecten van dit spel, schuif ik langzaam maar zeker door naar de grafische kwaliteiten. Is dit het contrast waar ik naar op zoek ben?

Voor een DS game zit het helemaal snor qua grafische kwaliteit. ‘Voor een DS game’ klinkt natuurlijk direct ietwat denigrerend tegenover de DS, maar zo is het nu eenmaal. Toch, om terug te komen op mijn oorspronkelijke onderwerp, weet Warhammer 40k: Squad Command het goed te flikken met zijn graphics. Omgevingen zijn overzichtelijk en duidelijk en we treffen praktisch gezien nergens bugs of kleine foutjes aan. Met vroegere games als Metroid Prime: Hunters is dat tegenwoordig de norm geworden, maar Warhammer laat het daar niet bij en gaat toch nog nét dat tikje verder. Niet alleen ziet er alles er prima uit, maar daar komt bij dat ruim negen op de tien objecten in de omgeving volledig tot puin te knallen zijn. De explosieliefhebbende gamers zullen blij zijn. ‘Huisje? Plasmarifle! Weg!’ Tijdloos vermaak. Echter, hier houdt de lofzang op. Het vernietigen van objecten in de omgeving kost de DS veel rekenwerk en dat kan vaak leiden tot een ingekakte framerate of een korte vastloper. Ik stond eigenlijk net op het punt om ‘I have pain!’ te vergeten.

Een erg sneu feit voor sommige handheld game developers is natuurlijk dat de DS over een nogal klein scherm beschikt. Het zijn er weliswaar twee en dat is zeker fijn voor het overzicht, maar jammer genoeg niet voor de grafische mogelijkheden. Omdat er geen optie is om in te zoomen kan het grafische aspect simpelweg niet helemaal uitblinken in deze game. Een grote sniper bestaat nog net uit een pixel of drie, met twee verschillende kleuren. Het is natuurlijk wel mierenneukerij, maar het is en blijft jammer dat de DS zich grafisch nooit weet te meten met de PSP. Dit neem ik de game echter natuurlijk niet kwalijk, want die schijnt er prima uit te zien op de PSP, met meerdere pixeltjes. Voor de DS gaat Warhammer blijkbaar over the top, als je kijkt naar de vele framedrops en kleine vastlopers.

Tempo

Als men een game bestempeld a;s turn-based, denken de meesten dat het tempo er toch een beetje op achteruit gaat. Squad Command, echter, doet dat beter. Door het snelle organizen en de mogelijkheden die je hebt tijdens de vijandelijke beurt raakt het tempo niet snel in het verval. Wel zo fijn natuurlijk, want soms kan je eigen beurt flink lang duren, gelukkig is de vijandelijk zet altijd snel en meedogenloos, waardoor het lage tempo van je eigen zet al snel is goed gemaakt en je weer direct aan de slag kunt. Dit is in mijn ogen toch redelijk innovatief, aangezien andere turn-based games (met name Pokémon games) mij in de gevechten nooit echt wonderbaarlijk veel wisten te boeien. Ik voelde nooit de drang om een gevecht echt af te maken of me ervoor te interesseren. Voor Warhammer is dit direct twee vliegen in één klap: sinds kort zie ik turn-based wel weer staan binnen de gameindustrie én heeft Warhammer een plekje veroverd bij mijn interesses.

Conclusie

De DS variant van Warhammer 40,000: Squad Command weet zich qua basis goed op te stellen, maar is in de afwerking ronduit prut. Natuurlijk is de game erg representatief voor Warhammer en dat is natuurlijk een opluchting voor de fanaten. Naast de Warhammer fans blijft de doelgroep van Squad Command misschien wat klein, Warhammer is immers niet de grootste franchise die je je kunt bedenken en Turn Based games (naast Pokémon) hebben nooit angstaanjagend goed gelopen. Door de kleine doelgroep en de onbekende invalshoek is deze game een behoorlijke underdog in mijn ogen. Een underdog die zich weet staande te houden met behulp van overzichtelijke doch uitgebalanceerde gameplay. De game is leuk voor liefhebbers en kan ook nog flink wat vermaak en uitdaging bieden voor de andere gamers, maar meer eigenlijk niet.

  1.   
    Kaassouffl3's avatar

    Mij lijkt et nie zoveel 🙄

  2.   
    Pimkingetje's avatar

    Ik zal het spellen! B-O-O-O-O-O-R-I-N-G!!!! 👿

  3.   
    )GN(-Erik's avatar

    Alleen voor de Die hard fans dus 😥

  4.   
    Tom's avatar

    RinusReetRidder schreef, "Dit is me toch iets teveel tekst om door te werken voor zo’n spel, maar zo te horen weinig leuks dus. 😛 "

    Precies. Hoewel het spel in mijn ogen geen revolutie, laat staan evolutie is, heb ik toch een redelijk uitgesproken mening. De conclusie, echter, vat alles netjes samen. 😉

  5.   
    stormtrooper's avatar

    het is best wel een leuk spe voor onderweg