Guitar Hero Encore: Rocks the 80’s

Guitar Hero staat gelijk met het als een debiel met een nep-gitaar om je nek voor je televisie de rockster uithangen. Inmiddels is deel drie in de maak en wordt de PlayStation 2 tussendoor nog even getrakteerd op een paar 80’s nummers. Hebben we hier het genoegen met een vernieuwend deel of is het uitmelken begonnen?

Niets is te gek

Het viel eigenlijk wel een beetje tegen om als verwende gamer met twee gitaartjes in de kast weer de PlayStation 2 gitaar-controller ter hand te moeten nemen. Als je namelijk de Xbox 360-gitaar eenmaal gewend bent, wil je namelijk niet meer terug naar die ouderwetse zwarte gitaar die stiekem toch een beetje sukkelig stond. Hoe anders was dat met dat kekke witte exemplaar, die weliswaar nog niet draadloos was, maar waarmee je je toch beter kon vertonen dan met het eerste modelletje. Maar goed, geheel in stijl met de jaren tachtig doen we het dus ook maar met een ouderwetse gitaar en eenmaal bezig was ik snel vergeten dat ik weer voor lul stond in mijn eigen woonkamer, hoewel ik uit voorzorg toch wel het licht had gedimd en de vitrage een ruk had gegeven.

Ik, als oudere jongere, zou een gat in de lucht moeten springen bij een Guitar Hero met nummers uit de jaren tachtig. Toch bekroop mij een licht teleurstellend gevoel bij het zien van de tracklist. Dat komt niet omdat ik geen muziek kenner ben maar omdat ik als ik ontwikkelaar bij Harmonix was en het ook nog eens voor het zeggen had, er andere nummers op het doosje zouden prijken. Natuurlijk is muziek een kwestie van smaak, maar tussen de rij met nummers kon ik maar een handjevol tot mijn verbeelding sprekende songs ontdekken. Nog steeds, na inmiddels drie edities van Guitar Hero, en een vierde in de maak, ontbreekt er een aantal all time favorites, die veel gamers én muziek liefhebbers wel eens gespeeld zouden willen zien.

De nummers van Guitar Hero zijn nog steeds nagespeeld door een coverband en wel op een hele goede manier. Als er ergens geen kritiek op mag zijn dan is het wel de muziek zelf en de manier waarop die op het schijfje gezet is. Nogmaals, de keuze van de nummers zou niet de mijne zijn, maar de muzikanten die verantwoordelijk zijn voor de ‘as made famous by’-uitvoeringen, verdienen een groot compliment. Veel nummers zullen bij velen niet bekend in de oren klinken en dat is ook niet nodig. Het gaat er tenslotte om dat je met je gitaar meespeelt met de muziek en het tussen de oren zitten van een bepaalde track is niet noodzakelijk voor het onmiddellijk goed meespelen. Veel melodielijnen lopen namelijk niet altijd parallel met bijvoorbeeld het refrein van een song omdat het de gitaar partij betreft. Een goed voorbeeld hiervan was ‘Message in a Bottle’ uit Guitar Hero 2. Leuk als je de melodie kent maar het heeft weinig te maken met de knoppen die je in moet drukken bij Guitar Hero. En dat maakt het ook wel weer leuk. Je hebt dan namelijk echt het idee dat je als gitarist het nummer aan het begeleiden bent in plaats van suf de melodie mee te spelen.

Ronnie James

De nummers in Guitar Hero Encore: Rock the 80’s zijn dus niet allemaal even herkenbaar. De makers hadden het kennelijk moeilijk hiermee en dat is ook niet heel gek want de jaren tachtig staan nou niet echt bekend om een overdaad aan echte rock. Daar moet je toch echt in een ander tijdperk voor zijn. De tot de verbeelding sprekende nummers in dit deel zijn: Wrath Child van Iron Maiden, What I like about You van The Romantics, Holy Diver van Dio (good old Ronnie James…), Heat of the Moment van Asia en natuurlijk Radar Love, in dit geval de versie van White Lion en dus geen Golden Earring. Naast deze stevige nummers die vrijwel iedereen kent staan er nog flink wat softere nummers op en dat vind ik persoonlijk helemaal niet erg. Juist dan heb je goed door wat je met je gitaar staat te doen ook al is het net zo nep als de gok van Michael Jackson.

Bij het spelen van Guitar Hero Encore: Rock the 80’s viel het me op dat de moeilijkheidsgraad en stukje lager ligt dan bij eerdere delen. De nummers lijken een stuk makkelijker en of dit nu komt doordat de game gewoon in zijn geheel makkelijker is geworden of doordat ik een betere ‘gitarist’ ben geworden, weet ik niet maar feit is dat je makkelijker door de nummers heen fietst dan eerst. Slechts op de hoogste moeilijkheidsgraden is de game uitdagend te noemen en zijn hoge scores en veel sterren niet meer vanzelfsprekend. Daarnaast is er geen verschil te zien tussen Guitar Hero 2 en dit deel. Vrijwel alles ziet er hetzelfde uit; de gitaren, de menu’s, de venue’s en de gitaristen. Als je dan ook nog tot de conclusie komt dat het slechts bij dertig tracks blijft en er verder niets bijzonders is vrij te spelen, dan kan ik mij voorstellen dat je je toch een beetje bekocht voelt. Een rondgang langs de gameshops leert dat als je al een PlayStation 2-gitaar in je bezit had, je iets minder voor de game betaalt, maar in mijn ogen nog steeds te veel.

Conclusie

En zo valt Guitar Hero Encore: Rock the 80’s gewoon een beetje tegen… Uiteraard staat Guitar Hero nog steeds garant voor heel veel spel- en muziekplezier, maar alles wijst er op dat dit deel is uitgebracht om ordinair te cashen. Het is uiteraard geen miskoop maar als je de keuze hebt en je kúnt wachten op Guitar Hero III dan zou ik dat zeker doen.

Tracklist:

Caught in a Mosh (as made famous by Anthrax)
Balls to the Wall (as made famous by Accept)
Electric Eye (by Judas Priest)
Los Angeles (as made famous by X)
Police Truck (as made famous by Dead Kennedys)
We Got the Beat (as made famous by The Go Go’s)
(I Think I’m) Turning Japanese (as made famous by Vapors)
Seventeen (as made famous by Winger)
Because, it’s Midnite (by Limozeen)
Hold On Loosely (as made famous by .38 Special)
No One Like You (as made famous by Scorpions)
Only a Lad (as made famous by Oingo Boingo)
Ballroom Blitz (as made famous by Krokus)
The Warrior (by Scandal)
What I Like About You (as made famous by The Romantics)
Wrath Child (as made famous by Iron Maiden)
I Wanna Rock (by Twisted Sister)
I Ran (by Flock of Seagulls)
Round and Round (as made famous by Ratt)
Metal Health (as made famous by Quiet Riot)
Holy Diver (as made famous by Dio)
Heat Of The Moment (as made famous by Asia)
Radar Love (as made famous by White Lion)
18 and Life (as made famous by Skid Row)
Bathroom Wall (as made famous by Faster Pussycat)
Lonely is the Night (as made famous by Billy Squier)
Nothing But a Good Time (as made famous by Poison)
Play With Me (as made famous by Extreme)
Shaken (as made famous by Eddie Money)
Synchronicity II (as made famous by The Police)

* Screens zijn van de Xbox 360 versie van Guitar Hero II.

  1.   
    Menno Schellekens's avatar

    eeuwig zonde dat ze niet de goede nummers hebben gekozen. de formule blijft sterk maar de soundtrack is essentieel en verpest in dit geval een groot deel van de lol.

    Ik ben blij dat het met GH3 wel goed zit 😆

  2.   
    LXZ-76's avatar

    Het is geen 80’s spel als “Money for nothing” van de “Dire straits” er niet in zit.

  3.   
    cas_09's avatar

    Dire Straits weten me niet zo te boeien, alleen ik had eerder gehoopt op Alice Cooper, Metallica, Bolt Thrower en andere bands in ’t metal-genre 🙂
    En na 3 delen, waarvan dit zonder twijfel de minste soundtrack heeft, gaat de lol er wel een beetje van af… maar tich kan ik niet wachten op deel 3 (legends of rock dus :P) 😀

  4.   
    kelstar's avatar

    vet spel je kan het nooit uit spelen 🙄