Sonic and the Secret Rings

Sonic doet het de laatste tijd niet bepaald goed. Het eens zo begeerde icoon van Sega is langzaam maar zeker uitgegroeid tot een grap. De blauwe egel kan zich blijkbaar niet goed roeren in een driedimensionale wereld. Kan Sonic & the Secret Rings deze slechte reeks wél doorbreken of verstevigt deze game slechts het stereotype?

Vroeger, toen bierkratten nog van hout waren en je moest doorzuipen om de kachel warm te stoken, was Sonic cool. Héél cool. Sonic stond zeker op dezelfde hoogte als ‘dat andere icoon’, Mario. Sega had met Sonic absoluut een hit. Behalve dat hijzelf ontzettend ‘de bom’ was, waren zijn games dat ook. Wie kent de achtbaan-achtige levels waarin je moet rondrennen, rollen en springen immers niet? Met duizelingwekkende snelheid was het zaak om ringen op te halen, níet dood te gaan en uiteindelijk Dr. Eggman te stoppen. Deze formule kon echter niet gehandhaafd blijven door de komst van 3D, wat Sonic’s populariteit niet bepaald ten goede kwam. De eens zo coole egel werd meer een uitgemolken knaagdier en ook games als Sonic Heroes en het recente next-gen Sonic kon daar niets aan veranderen. Maar daar was de Wii…

1001-races

In Sonic & the Secret Rings is het de bedoeling om, de titel zegt het al, de ‘geheime ringen’ te verzamelen. Sonic is namelijk het boek van 1001-nacht ingezogen door de geest Shahra, die inééns opdook. Sonic is namelijk de ‘legendarische blauwe egel’ (right…) die de wereld van Shahra moet redden. Een kwade geest heeft namelijk besloten om alle pagina’s uit het boek te wissen en zodoende het sprookje te vernietigen. Natuurlijk moet Sonic dit gaan voorkomen. Echter, eenmaal in de wereld aangekomen wordt Sonic geraakt door een vlammende pijl van de kwade geest die de wereld wil vernietigen. Daardoor zal hij sterven als hij niet de zeven wereldringen voor de geest, Erazor Djinn genaamd, verzamelt. En dat is dan je doel. Vanaf daar wordt het allemaal een beetje vaag en hangt het verhaal weinig tot niet samen. Je missies bestaan uit werelden die weer onderverdeeld zijn in verschillende races, die je stuk voor stuk moet unlocken. Heb je een aantal races voltooid, dan open je de volgende wereld en krijg je weer een stukje van het verhaal voor je kiezen. Echter, besluit je na het unlocken van nog drie werelden om een bepaalde missie van bijvoorbeeld de eerste wereld eindelijk eens uit te spelen, dan kan het voorkomen dat je ineens terugspringt naar het verhaal dat van belang was in de eerste wereld. Zodoende loopt het verhaal nooit echt soepel door. Maar ach, het verhaal is sowieso van ondergeschikt belang als het om Sonic gaat.

Sonic als vanouds

Waar het namelijk wél om gaat bij Sonic, is snelheid, ringen verzamelen en ondertussen enkele vijanden verslaan. En als het éven kan moet dit geheel ook nog eens die authentieke Sonic-feel geven. Een onmogelijke opgave voor 3D Sonic games tot nu toe. Maar niet voor Sonic & the Secret Rings. Deze game speelt namelijk wel ietsje anders dan die verbasterde actie/adventure games. In Secret Rings zul je bepaalde uitdagingen aan moeten gaan, zoals het verzamelen van Pterosaurus-eieren, het verslaan van een tegenstander in een race, een bepaald aantal ringen verzamelen; noem maar op. Dit alles gebeurt in een wereld die het best te omschrijven is als een racebaan. Het lijkt alsof je gewoon een actiegame speelt, maar eigenlijk sta je constant op een soort rails, waarbij het de bedoeling is om te springen, te rollen, vijanden te verslaan enzovoorts. Lopen gaat helemaal vanzelf: naarmate je langer aan het hollen bent, accelereer je steeds meer. Het enige wat jij dan hoeft te doen is te sturen door de Wiimote te kantelen, te springen met 2 en de special moves uit te voeren. In principe doe je dus niet zo héél veel… maar juist daarin zit hem de kracht van deze Sonic. Want zeg nou zelf; heb je met de snelheden die Sonic behaald überhaupt de tijd om te kijken waar je heen gaat? En ja, het lijkt weinig, ‘alleen maar sturen en springen’. Maar geloof me, de levels zijn zo goed opgebouwd en gebalanceerd dat je alleen al aan sturen en springen een intensieve taak hebt. En dan moet je ook nog zorgen dat je de ringen verzamelt, vijanden verslaat, bepaalde dingen ophaalt…

Level up!

Qua gameplay gaat Sonic dus in ieder geval terug naar de roots, maar dan in 3D. Extra bijkomstigheid is dat je, naarmate je beter presteert in een level, experience verzamelt. Hoe meer experience je op je naam hebt kunnen schrijven, hoe meer upgrades je zult unlocken. Denk daarbij aan een hogere topsnelheid, krachtigere aanvallen, maar ook aan speciale moves als het vertragen van de tijd (Time Break) of het behalen van supersonische snelheden (Speed Break). Laatstgenoemden kunnen met een druk op de pijltjestoetsen geactiveerd worden, mits de soul meter gevuld is. Deze wordt weer gevuld door soul gems op te halen, balletjes die je door ieder level op kunt halen.
De keuze uit steeds sterkere moves houdt echter niet in dat je na verloop van tijd onverslaanbaar bent: je kunt slechts een fractie van alle moves instellen. Zo zul je bijvoorbeeld maar voor 50 punten moves kunnen selecteren, dus 10 moves die 5 punten waard zijn, om maar iets te noemen. Hoe verder je komt, hoe meer moves je unlockt die al gauw het drievoudige daarvan kosten om in te stellen. Je moet dus keuzes maken welke moves je precies wilt gaan gebruiken voor een level. Maar ook de capaciteit van 50 punten, uit het voorbeeld, wordt uitgebreid naarmate je meer experience behaalt, dus in principe word je altijd krachtiger. Bovendien zorgen de nieuwe moves er voor dat je altijd wel voor nieuwe uitdagingen komt te staan, dus je zult je niet snel vervelen.

Sonic Party…?

En mocht je uiteindelijk tóch zijn uitgekeken op de single player, dan is er altijd nog de Party mode! Dit is in principe een losstaand spel en het verbaasde me dan ook hoe uitgebreid deze optie is. In de Party modus speel je namelijk altijd met z’n vieren: alleen tegen drie computergestuurde tegenstanders of gewoon met drie vrienden. In maar liefst veertig (!) minigames, die weliswaar af en toe vrij veel gelijkenissen hebben, zul je de hoogste score van het viertal moeten behalen, een opdracht als snelste moeten volbrengen, je tegenstanders moeten verslaan enzovoorts. Dit is allemaal in vier verschillende jasjes gestoken om het geheel wat meer samenhangend te maken. Denk aan een game waarin je bij winst van een minigame kistjes open mag maken waar munten of boobytraps in zitten. Wie aan het eind de meeste muntjes heeft, wint. Een andere variant is een soort minigame toernooi, waarbij je het tegen één andere speler opneemt. Win je drie minigames, dan ga je door naar de finale en komt daar tegen de winnaar van het andere duel te staan. En zoals gezegd gaat dit over veertig minigames, wat toch echt ontzettend veel is voor een feature die maar ‘voor er bij’ bij de game zit.

Gladjes

En tja, om toch maar wat over de visuele aspecten van de game te vertellen: die zijn gewoon dik in orde. Sonic is zeker één van de grafisch sterkere games voor de Wii en is visueel ook erg goed. De levels zijn knap en gevarieerd vormgegeven en ze geven nét dat beetje extra wat de game nodig heeft om het ultieme snelheidsgevoel te krijgen. Qua audio is Sonic afwisselend. Zo heeft het een rock-achtige soundtrack, die mij persoonlijk helemaal niet misstond. De levels zijn daarentegen voorzien van een Arabische sound of gewoon een sound die goed bij het level past. Waar ik me wel een beetje aan stoorde is de voice-acting van bepaalde personages. Zo kan ik me mateloos irriteren aan de véél te overdreven Shahra, maar dat wordt misschien ondersteund door het verhaal dat vaak kant noch wal raakt. Maar ach, over het algemeen doet de audio het helemaal niet verkeerd.

Snelheid wordt onderbroken

En één ding moet ik nog éven kwijt. Sonic draait om snelheid en met Secret Rings heeft Sega zeker de goede richting gevonden. Maar met enkele zaken zijn ze stiekem toch de fout in gegaan en dan met name het debacle dat “achteruit lopen” heet. Soms mis je namelijk een bepaald sprongpunt, een vijand die je moet verslaan of wat dan ook. Omdat Sonic dus automatisch rent, kun je niet zomaar even teruglopen. Daarom moet je de Wiimote naar achteren tilten, om zo achteruit te lopen. Hier is echter geen sprake van overzicht, aangezien de camera nog steeds achter Sonic staat. Dat is vrij irritant, maar sowieso is het jammer dat je door deze punten te missen (wat regelmatig gebeurt, want hey… het gaat nou eenmaal razend snel) de snelheid uit de game moet halen door achteruit te lopen. Zo zijn er nog enkele zaakjes die lichtelijk irriteren, zoals bepaalde barrières waar je gewoon tegenaan botst omdat je ze te laat ziet, confrontaties met cactussen omdat de camera ineens besluit te draaien waardoor je de verkeerde kant in stuurt… dat soort dingetjes. Maar na verloop van tijd weet je deze figuurlijke struikelblokken te zitten en raas je er alsnog met volle snelheid langs.

Conclusie

Tja, de conclusie is in principe een hele simpele: Sega heeft Sonic éindelijk fatsoenlijk in 3D weten te brengen. Het snelheidsgevoel is met deze Sonic absoluut terug en ondanks enkele kleine irritaties zul je toch constant in een soort achtbaan zitten die maar niet op houdt. Ben je dan uiteindelijk toch aan het einde van de rit en heb je alle veertig minigames vrijgespeeld, dan kun je tot drie vrienden uitnodigen om je daar nog mee te vermaken. Al met al is Sonic & the Secret Rings een ontzettend complete game die de aanschaf absoluut waard is. Is het niet om de terugkeer van een flitsende Sonic, dan is het wel als zoethoudertje voor Mario Party 8.

  1.   
    Remmie!'s avatar

    maar helaas niet zo goed als verwagt 🙁 grafisch wel beste gam eop wii

  2.   
    Bakura's avatar

    Een van de beste games op de wii zie mijn beordeling.

  3.   
    ckerigon's avatar

    ben niet zo’n sonic fanaat 😆