Supreme Commander

Lang, lang geleden, was er nog een tijd dat je als gamer maar weinig te kiezen had. Goede games uit de diverse genres waren nog vrij schaars en het aantal games dat echt een klasse apart was, kon je op de vingers van een hand tellen. Een game die destijds zeer revolutionair was en RTS-fanaten vandaag de dag nog steeds is bijgebleven, is Total Annihilation. Nu, tien jaar later, werkt de maker van deze topper met een nieuw team aan zijn volgende meesterwerk: Supreme Commander. Zijn de vooruitzichten goed, of zal de game de plank volledig mis gaan slaan? Lees het in deze preview…

Groot, groter, grootst

Het is erg lekker om een van de beste real-time strategy games op je naam te hebben staan, maar dit zorgt ook wel direct voor hooggespannen verwachtingen. Vol goede moed begin ik dan ook aan deze preview. Een belangrijk aspect van strategy games is toch wel de omvang en diepgang van het spel. Een beperkt aantal opties en tactieken maken een game makkelijk te spelen, maar dat wordt al snel erg saai. Veel diepgang en diverse mogelijkheden om uit te proberen zorgen voor een afwisselende en uitdagende beleving, maar dit kan er ook toe leiden dat je als gamer verdrinkt in de mogelijkheden. Supreme Commander is duidelijk een game uit de laatste categorie: de mogelijkheden zijn deze keer ongekend, het kan niet groot, diepgaand of uitdagend genoeg zijn.

Ter land, ter zee en in de lucht

Ik hoor jullie al denken: “Lopen we dan geen gevaar om te verdrinken?” Dat kan wel, al is er wel van alles aan gedaan om je daarvoor te behoeden. Allereerst is Supreme Commander voorzien van een zeer uitgebreide tutorial. Werkelijk elk detail dat je tijdens het spelen tegen gaat komen, komt hierin aan bod. Hierbij valt al direct op dat deze game geen standaard ‘landje pik’ gaat worden, waarbij je wat troepen opbouwt en dan volgens een beperkte keuze richting de vijand marcheert om de overwinning even binnen te halen. Supreme Commander gaat veel verder dan dit. Je zult niet zomaar door een vijandige verdediging heen kunnen breken en het volstaat ook niet om tijdelijk wat voorzieningen op te bouwen en je vervolgens blind op de aanval te storten. Het is echt bittere noodzaak om te zorgen voor een constante productie van energie en massa en ook is een stabiele, groeiende economie een must. De tutorial helpt je hier uitstekend bij. Niet alleen leer je een stabiele basis en economie op te bouwen, maar tevens kan je oefenen en tips krijgen om mogelijke problemen te verhelpen of, liever nog, te vermijden. Daarnaast zul je niet volgens een verplicht pad richting je tegenstander marcheren, maar moet je elke aanval strategisch inplannen. Ga ik over land? Kies ik voor een aanval over zee met een ijzersterke vloot? Of ga ik voor een verwoestende luchtaanval?

Zoom in, zoom uit

Weet je wat? Kies gewoon voor een combinatie! Dat is het mooie wat deze previewversie me al heeft getoond: er is niet slechts één winnende route of strategie. Net zoals er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden, zijn er ook vele wegen die je in Supreme Commander naar de overwinning kunnen leiden. Dit alles wordt prima ondersteund door de besturing in de game. Naast een duidelijk overzicht in beeld van mogelijkheden via de Head-Up Display (HUD), is het ook mogelijk om snel te switchen tussen een camerapositie van ver bovenaf en van heel dichtbij. Als je ver bent uitgezoomd, heb je een duidelijk overzicht van het gehele strijdveld en daarnaast behoud je gelukkig alle mogelijkheden om specifieke orders te geven aan je troepen (een functie die in veel andere RTS-games nogal eens ontbreekt of slecht is uitgewerkt). Daarnaast kan je ook de heftige actie van heel dichtbij meemaken door in te zoomen. Aan jou de keus wat je fijn vindt werken, maar ik weet eigenlijk wel zeker dat je de diverse camerastandpunten allemaal wel eens gaat gebruiken.

Obstakels

Supreme Commander lijkt tot nu toe op rozen te zitten. Toch zijn er zeker een paar punten waar ik me enigszins zorgen om maak. Wat nu al opvalt, is dat er zoveel al valt te vertellen over deze game, dat het verhaal nog niet eens aan bod is gekomen. Hoewel er al wel meer games zijn geweest die zonder een degelijk verhaal erg goed zijn geworden, kan dit toch wat nadelig uitpakken. Een goed verhaal heeft een ondersteunende functie van een game en draagt bij aan de beleving tijdens het spelen. Op dit punt moet Supreme Commander toch een beetje afhaken: in de toekomst zijn we bezig om steeds dieper de ruimte in te dringen en we koloniseren er lekker op los. Een voorspoedige gouden eeuw vol vrede ontstaat en er lijkt verder weinig aan de hand, totdat de drie grootste groeperingen met elkaar in gevecht raken. Deze oorlog, die bekend staat als ‘de oneindige oorlog’ (the infinite war) is tot een climax gekomen. Slechts één ras kan zegevieren en overleven, dus aan jou de taak om jouw ras te laten domineren. Dit is toch niet bijzonder origineel te noemen.

Een tweede punt is de al eerder genoemde diepgang en het verdrinken. Ben je een gamer die het liefst zo snel mogelijk in de strijd duikt, zonder eerst goed alle opties uit te pluizen en jezelf helemaal voor te bereiden, dan ligt verdrinking wel degelijk op de loer. Een goed voorbeeld hiervan werd mij al snel duidelijk. In het spel bezit je een zogeheten Armored Command Unit (ACU). Dit is het hart van jouw basis en tegelijk ook het sterkste ‘wapen’ dat je in de strijd kunt gooien om je tegenstander te verslaan. Het nadeel van deze ACU is alleen dat, zodra je tegenstander deze heeft vernietigd, je hele basis ontploft en dan is het game over en gedaan met de pret. Na veel voorbereidend werk dacht ik een gokje te wagen door met mijn ACU de vijand keihard aan te pakken, maar in plaats daarvan sloeg de tegenstander genadeloos toe op de ACU en was mijn hele basis in no-time geheel verwoest. Geen fijne keuze dus. Natuurlijk kan dit gegeven een waar paradijs opleveren voor de echte RTS-freak, waarvoor een game niet uitgebreid genoeg kan zijn en die z’n tanden graag zet in de vele mogelijkheden en tactieken. Als je daarvan houdt, dan zit je met Supreme Commander echt op de eerste rang.

Tot slot een derde puntje waar ik nog niet helemaal gerust op ben betreft de eisen van de game. Grafisch ziet alles er echt zeer mooi en gedetailleerd uit, dus in die zin is het nu nog absoluut positieve kritiek. Zeker als je van dichtbij een heftig gevecht meemaakt, zul je werkelijk overdonderd raken door alle pracht van de game. Dit is echter wel iets om rekening mee te houden, want de systeemeisen van de game moeten nog officieel bekend gemaakt worden en die zullen waarschijnlijk best stevig zijn. Toch blijft er met iets minder uitbundige settings nog genoeg moois over om van te genieten, dus ik verwacht geen al te grote problemen met de systeemeisen. Dit neemt niet weg dat het wel iets is om in je achterhoofd te houden, want niets zo vervelend als een hele vette game die op jouw pc bijna een dia-voorstelling lijkt.

De verwachting…

Een ding dat me direct is opgevallen tijdens het spelen van deze previewversie is dat Supreme Commander niet van halve maatregelen houdt. De game is enorm qua opzet en staat ook grafisch zeker z’n mannetje. Het is een optimale combinatie van een doeltreffende besturing en heel veel diepgang, waardoor je echt veel uitdaging kunt vinden in de diverse gevechten. Om nog maar niet te spreken over de online-mogelijkheden (die ik helaas nog niet heb kunnen testen). Daarnaast kan elk foutje met je economie, voorzieningen of aanval direct fataal zijn, waardoor je nooit zomaar zeker bent van de overwinning. Het lijkt mij duidelijk dat RTS-fans eind februari hun agenda maar vrij moeten houden, want Supreme Commander gooit nu al hoge ogen!

  1.   
    lord ian's avatar

    die ga ik echt kopen 8)