The Da Vinci Code

Mona Lisa zou zich in haar graf omdraaien als ze eens wist hoeveel ophef zij in de 21e eeuw momenteel aan het veroorzaken is. Boeken en films zijn tot daar aan toe, maar een game…! Gelukkig hebben we te maken met een puzzelgame en niet met een shooter want dat zou het contrast met Leonardo Da Vinci wel heel erg groot maken. Lees de review om te weten te komen of dit spel de moeite waard is.

Film

Als je inmiddels interesse hebt gekregen voor Leonardo Da Vinci, dan zal de kans groot zijn dat dat óf komt door het boek The Da Vinci Code van Dan Brown (het boek heeft een behoorlijke impact gehad onder met name Christelijke gelovigen) of door de gelijknamige film die inmiddels al een maand in de bioscopen draait. Beiden zijn een groot succes dus een game kon niet uitblijven. Degenen die geld genoeg hebben om zowel het boek te lezen, de film te bezoeken en ook nog eens de game te checken zullen voor het grootste gedeelte dezelfde verhaallijnen kunnen ontdekken. In het boek en in de film draait het om puzzelen, dus logischerwijs is de game ook één groot puzzelpretfestijn geworden. Degenen die nog niet weten waar ik het over heb, nog even in het kort waar het in The Da Vinci Code om draait.

Je speelt Robert Langdon, kunsthistoricus, die wordt beschuldigd van moord samen met (in dit geval) gamebabe Sophie Neveu. Zij raken betrokken bij de moord op de Franse cryptologie-geleerde Sauniere, die in het Louvre te Parijs wordt vermoord. Op het lichaam van het slachtoffer staat een pentagram getekend en zijn er ook nog eens onzichtbare letters op de grond naast hem geschreven. De (puzzel)toon is dus gezet en vanaf dat moment start de game en zal al het gepuzzel uiteindelijk leiden tot een langdurige zoektocht naar de Heilige Graal waarbij Godsdienstige samenzweringen en sekten een rol spelen. De game speelt zich af op zeer tot de verbeelding sprekende lokaties door heel Europa, natuurlijk te beginnen in Parijs bij het Louvre maar ook Westminster Abbey en Saint Sulpice worden bezocht. Langdon en Neveu moeten meteen al het Louvre zien te ontsnappen en worden hierbij op de hielen gezeten door huurmoordenaars van Opus Dei én de politie. Hierbij word je ook nog eens lastig gevallen door een monnik, genaamd Silas en een politieagent. Men vermoedt namelijk dat de vermoorde geleerde als enige op de hoogte was van de plaats waar de Heilige Graal zich bevindt en het geheim hierachter… (voor de atheïsten onder ons: de Heilige Graal is de drinkbeker van Jezus Christus die hij bij het laatste avondmaal gebruikte en de beker waarin het bloed van Christus werd opgevangen bij zijn kruisiging).

Het boek en de film van de Da Vinci Code vond ik best spannend. Ik keek daarom erg uit naar de game maar eenmaal aan het spelen bemerkte ik toch dat ik van veel zaken al wist hoe ze zouden gaan lopen. De verrassing was er dus wel een beetje van af, maar aan de andere kant was het ook leuk om te zien hoe de makers het boek hadden overgezet. Veel ‘oh ja’-momenten dus, hoewel de ontwikkelaars er soms toch een eigen draai aan gegeven hebben. Het verhaal is sowieso een van de sterkste kanten van deze game die toch hoofdzakelijk een puzzel-avontuur te noemen is. Er wordt wel wat in gevochten, maar heel veel moet je je daar niet van voorstellen. De game bestaat dus voornamelijk uit het zoeken naar aanwijzingen en het oplossen van puzzels en daar gaat best veel tijd in zitten want je beschikt niet over een kaart die je de weg wijst. De game is best lineair te noemen, hoewel je soms dat idee helemaal niet hebt omdat je zoveel heen en weer aan het lopen bent op zoek naar clue’s. Mocht je een aanwijzing of een voorwerp hebben gevonden dan houdt het nog niet op want dan is het nog de bedoeling dat je deze oplost of verder het geheim ontrafelt. We moeten daar eigenlijk ook niet op mopperen want daar spelen we tenslotte een puzzelgame voor. Opvallend én knap irritant is het als je in je zoektocht naar aanwijzingen niet verder komt en je er achter komt dat er nogal wat loopjes in de game voorkomen in de vorm van zich herhalende dialogen. Nadat je die twee keer hebt gehoord weet je dat wel en wordt dit erg vervelend. Je kunt het natuurlijk beschouwen als een extra stimulans om verder te geraken in het spel maar het is niet helemaal zoals het hoort en zoals we het graag zouden zien. Laat ze dan liever hun mond houden en dan af en toe wat zeggen maar niet steeds dezelfde zinnen uitkramen.

Crypto-game

De puzzels zelf zitten goed in elkaar. Je kunt natuurlijk vinden dat ze soms wat eenvoudig zijn, maar over het algemeen zijn ze erg goed gevonden en passen ze helemaal in de sfeer van de game, of zo je wilt, van het boek. Het feit dat er een cryptoloog is vermoord zegt natuurlijk al genoeg, dus zul je veel cryptische puzzels om je oren krijgen. De game draait om codewoorden, getallen en andere cryptische omschrijvingen die vaak door elkaar gegooid moeten worden om er weer een logisch verhaal van te maken. Vaak is het zoeken naar deze aanwijzingen een hele klus en zul je heel erg inventief moeten zijn om steeds een stapje verder te komen. Aan de andere kant is het echt leuk om raadsels op te lossen. De sfeer van de game draagt een behoorlijk steentje hieraan bij.

De vaart wordt door al dat gepuzzel nogal eens uit het spel genomen en dat hebben de makers kennelijk ook beseft. Des te prettiger is het dat er ook de nodige actie in voor komt. Ik zei al dat we ons daar niet al te veel van voor moeten stellen, maar het is een prettige afwisseling om ook eens op de vuist te gaan in plaats van je hersens te laten kraken. De manier van knokken is niet zoals je standaard vecht in een game. Het komt er in het kort op neer dat je á la Tomb Raider en Resident Evil 4 een bepaalde button-sequence moet onthouden die je dan na moet doen om een zo perfect mogelijke aanval uit te voeren. Hetzelfde geldt voor een verdedigingsactie. Voor de lafaards onder ons óf voor degenen die zich nog even willen voorbereiden op de confrontatie met een tegenstander is er nog een derde mogelijkheid en dat is het strijdtoneel verlaten, maar daar schiet je uiteindelijk niets mee op. De moeilijkheidsgraad van deze manier van vechten is niet al te hoog, maar het is weer eens wat anders dan de gebruikelijke combo’s en slagen.

Grafisch

Graphics bepalen voor een groot deel de sfeer in een spel en bij The Da Vinci Code is dit niet anders. De PlayStation 2 verrastte mij wederom met deze game. De lokaties die voorkomen in het spel lenen zich natuurlijk uitstekend om een sfeervolle game als deze te maken, maar dat moet dan ook nog maar even gedaan worden. Jammer genoeg heeft The Collective, nadat ze alles uit de graphics had geperst, verzuimd ditzelfde te doen voor de karakters. Deze komen een beetje koel over en ‘leven’ niet echt. Dit in tegenstelling tot de diverse speelwerelden die echt sfeer uitademen. In combinatie met de stemmige en sfeervolle soundtrack moet The Da Vinci Code het echt hebben van de mooie graphics. Natuurlijk zijn er best nog wat dingen op aan te merken zoals enkele onzichtbare muren waar met geen mogelijkheid omheen gelopen kan worden met als gevolg dat je soms zelfs vast komt te staan met je karakter. Gelukkig gebeurt dit slechts sporadisch en kunnen we dus gerust spreken van een game die een lust voor het oog en oor is.

Eindoordeel

Ik ben een fan van dit soort games. Misschien dat ik daarom de kleine minpuntjes, die er toch echt wel zijn, makkelijk vergeef en eigenlijk helemaal niet wil zien. De prijs van de game helpt daar ook een handje bij. ‘Slechts’ € 45 voor een spel waarmee je toch ruim twaalf uur bezig bent en die in totaal elf flinke levels omvat, is ook niet echt duur. De levels zijn ook nog eens behoorlijk afwisselend, hoewel ik mij voor kan stellen dat je het goochelen met getallen en tekens op een gegeven moment wel zat bent. Gelukkig heb je op zijn tijd dan de mogelijkheid om iemand op zijn kanis te rammen, wat voor sommigen een goede reden kan zijn om weer rustig verder te puzzelen. Al met al is The Da Vinci Code een geslaagde overzetting van het boek naar een game. Omdat heel veel mensen het verhaal al kennen zou het echter kunnen zijn dat de verrassing er sneller af is dan je zou willen. Sfeergevoelige gamers, waaronder ik, zitten daar gelukkig totaal niet mee.

Het is niet mogelijk om op dit bericht te reageren