Metroid Prime Hunters

Eindelijk ligt Metroid Prime Hunters, waarvan je ruim een jaar geleden al een demo-exemplaar bij je nieuwe Nintendo DS kreeg, in de winkel. Dat werd dus wel eens tijd. Niemand twijfelde er echter aan dat het het wachten wel eens heel erg waard zou kunnen zijn. Met de komst van deze game zijn we weer een first person shooter op het dubbelscherm rijker. En wat voor een!

Thumbs up!

De komst van deze game doet me weer eens kritisch kijken naar de manier waarop ik mijn DS vasthoud. Dat dilemma had ik al eerder bij GoldenEye en ik ben er nooit helemaal uitgekomen. Na weer ettelijke uren spelen waarbij ik uiteraard de nodige kramp in mijn vingers en armen kreeg, ben ik er dus nog steeds niet uit. Je moet wat keuzes maken hoor bij die DS: stylus of thumbstrap, leunen op je armen of liggen op je rug, of tegen de zon in of met het licht mee… Zelfs de manier waarop je het duimriempje om je duim doet is voor meerderlei uitleg vatbaar. Feit blijft dat urenlange DS-sessies niet goed zijn voor je spieren in het algemeen, hoewel alles went natuurlijk en het een kwestie van trainen blijft. We komen er dus wederom niet uit. Het doet er verder ook niets toe, want deze game blijf je toch wel spelen…

Metroid… een begrip onder gamers. Er zijn al heel wat delen van verschenen op diverse platformen. Zelfs de Gameboy Advance bezit er eentje. Uiteraard waren ze lang niet allemaal even briljant, kijk zelf maar naar deel twee op de Gamecube, ‘Echoes’, dat heel wat kritiek te verduren kreeg. Naar deze DS-versie hebben we dus niet alleen lang maar ook nog eens reikhalzend uitgekeken. De vier leveltjes van de demo waren natuurlijk zó uitgespeeld en smaakten ernstig naar méér. Een first person shooter op de DS was meer dan welkom maar tegelijkertijd waren we huiverig hoe het wel niet uit zou pakken. Ik kan alvast verklappen dat het helemaal goed zit. Als je eenmaal met Metroid Prime Hunters aan de gang bent, besef je weer hoe geniaal de Nintendo DS is en wat voor een voorsprong deze op de PSP heeft voor wat betreft de besturing van games.

In Metroid bestuur je een echte game-babe en alhoewel je er verder geen flikker van ziet is het toch leuk om te weten dat er in dat gigantische ruimtepak een dame schuilt. Samus Aran moet in deze Metroid een achttal kristallen te pakken weten te krijgen. Deze Octoliths, want zo heten ze, zul je aan het eind van ieder level bemachtigen, maar niet nadat je natuurlijk een verschrikkelijk moeilijke eindbaas hebt moeten verslaan. Nu is de term ‘moeilijk’ een ruim begrip. Fervente Metroid-spelers zullen waarschijnlijk minder moeite hebben met deze boss-fights (want het is niet alleen maar knallen en de oplossing is ook vaak simpeler dan je denkt), maar degenen die voor het eerst een Metroid-game in hun vingers hebben zullen meer dan eens het spelletje vervloeken om zijn moeilijkheidsgraad. En een eindbaas bereik je ook niet zomaar. Je moet eerst een aantal artifacts verzamelen voordat je de strijd om de Octolith kunt aangaan. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat die weg naar het level-einde in de meeste gevallen niet al te ingewikkeld is. Heb je eenmaal de Octolith te pakken en de eindbaas verslagen dan denk je dat je level afgelopen is maar dan krijg je weer wat lastigers voor je kiezen: de weg terug naar je schip! Hieraan zit een tijdlimiet verbonden en onderweg zul je ook nog eens te maken krijgen met Hunters die jouw kristal buit willen maken. Het terugbemachtigen van het kristal kost een hoop tijd en dat héb je niet…

enter enter

Ruimte

In het begin zul je dus wel even moeten wennen aan de besturing. Met de stylus of de thumbstrap beweeg je over het onderste (touch)scherm en op het bovenste scherm beweeg je zo het eerste persoons-zicht. Opvallend is dat dit zéér direct en zonder haperingen plaatsvindt. Ook hoef je met je stylus of thumbstrap niet meerdere malen in één richting te wrijven op het moment dat je een 180 graden-draai wilt maken. Nee, de gevoeligheid is precies goed en je beweegt je soepel en snel door de speelwereld. Onnodig om te zeggen dat deze manier van besturen erg precies is en het dus een genot is om te richten op de talloze kleine onderkruipsels die je tegenkomt. Mocht de grond je toch te heet onder de voeten worden dat kun je altijd nog met een simpele tik op het onderste scherm veranderen in een Morphball. Niet alleen erg handig maar vaak ook nog eens noodzakelijk. Het switchen gaat in ieder geval erg makkelijk en dat moet ook wel want de game is bij tijd en wijle erg snel. Zo snel dat ik mijzelf er vaak op betrapte dat ik mijn stylus of thumbstrap niet op wilde tillen (en daardoor zou moeten stoppen met de besturing), maar dat ik met mijn linkerduim de wapenknoppen bediende. Je linkerwijsvinger dient als trekker en beroert de linkerschouderknop van de DS. Ook het wisselen van wapen gaat erg eenvoudig. Raak een van wapenicoontjes bovenin het onderste scherm aan en je knalt verder met een ander wapen. In eerste instantie beschik je maar over twee wapens, maar dat worden er snel meer. Opvallend is het gemak, afgezien van de pijnlijke en stramme spieren, waarmee je de game bedient. Het wordt al snel een tweede natuur en ongemerkt denk je er niet meer over na. De perfecte besturing dus.

De levels zijn zoals gezegd niet al te ingewikkeld, op de eindbazen na dan. Met een beetje experimenteren met je scan-vizier kom je al snel een heel eind. Zit je ergens vast, zet dan je vizier in de scan-mode en geheid dat er dan een oplossing in de buurt is. Dit maakt de game minder uitdagend dan ons lief is, maar dat maken de pittige boss-fights meer dan goed. Daar tegenover staat dan wel weer dat er vijfentwintig levels te spelen zijn, verdeeld over vijf verschillende planeten die zich allemaal in de zogenaamde Tetra Galaxy bevinden. De nadruk bij deze Metroid ligt echt op de gevechten en op de actie die daar bij hoort. Natuurlijk zul je je veel door gangetjes, tunnels en kleine ruimtes een weg moeten banen, maar de routes liggen zó voor de hand, dat dat niet echt een uitdaging is. Het pak van Samus, dat in het verleden aan alle kanten kon worden ge-upgrade, moet het nu slechts doen met een paar toevoegingen. In die zin kun je Metroid Prime Hunters als simpel bestempelen.

enter enter

Wapens

Metroid zou geen Metroid zijn als er niet een groot aantal vette wapens in zou zitten. De single-player heeft dan ook een lijst aan wapens waarop de Amsterdamse onderwereld jaloers zou zijn. Het merendeel is ook speelbaar in de multiplayer en het gros heeft naast de primaire- ook een secundaire schietfunctie. De wapens luisteren onder andere naar de illustere namen Volt Driver, Imperialist, Judicator en Battlehammer. Ook ben ik zeer te spreken over de geluiden die de wapens maken. Niet één wapen klinkt hetzelfde en in combinatie met een sterke Metroid-soundtrack maakt dit de speelbeleving compleet. De soundtrack is het sterkst op het moment dat je een kristal vindt en vervolgens moet backtracken naar je gunship. In deze gedeeltes zweept de muziek je echt op en is de spanning echt te snijden, ook omdat je elk moment een Hunter (in totaal zes stuks) voor je kiezen kunt krijgen.

Multi en Wi-Fi

Naast het één-speler gedeelte beschikt Metroid Prime Hunters natuurlijk over zeer uitgebreide multiplayer- en online mogelijkheden. Ik kan mij voorstellen dat veel kopers uiteindelijk de multiplayer het meest interessant vinden, hoewel ik daar persoonlijk anders over denk. Een reden hiervoor zou kunnen zijn dat de single-player iets te eenvoudig van opzet is. De meerspelermogelijkheden zijn dan ook wel érg uitgebreid. Zo is het mogelijk om maar met één gamecard met tot maximaal vier spelers lokaal te gamen. Helaas is hierbij alleen de Battle Game Mode beschikbaar. Beschik je allemáál over een gamecard, dan liggen er meer wegen voor je open. Alle zeven spelvarianten zijn dan mogelijk. Alsof dat nog niet genoeg is is ook de online-mode niet vergeten. In de aanloop naar de release waren er diverse momenten waarop getwijfeld werd of het spel wel online speelbaar zou zijn. Gelukkig bleek dit wel het geval. Ook hier geldt dat alle zeven spelvarianten mogelijk zijn. Selecteer een spel-arena en een Hunter (inclusief Samus) en je kunt van start. Uiteraard dien je wel te beschikken over een PC met internet en een draadloze router of een Wi-Fi USB-stick.

De zeven spelvarianten die zowel off- als online speelbaar zijn in de meerspelerstand lekker afwisselend en goed uitgevoerd. Nadeel is wel dat sommige arena’s nogal groot zijn. In deze arena’s komt het vaak voor dat je, zeker als je maar met twee spelers bent, je helemaal gek zoekt naar je tegenstander. Verder is het wel aan te bevelen om je eerst goed te verdiepen in de Adventure-mode (lees: speel uit), omdat je dan over alle wapens, Hunters en speelvelden beschikt, zodat je goed beslagen ten ijs komt in de multiplayer. De speltypes zijn de volgenden:

Battle: Hierbij is het de bedoelding dat je zo veel mogelijk Hunters verslaat. Instelbaar is het aantal Hunters dat je moet verslaan, de tijdslimiet en is het mogelijk om bij vier spelers twee teams te maken.
Survival: Deze mode is een variant van ‘Last Man Standing’. Hier kun je ook het aantal levens instellen, alsmede de tijdslimiet en is het mogelijk om teams te vormen.
Bounty: Hierbij moet je de Octolith vangen en zo vaak mogelijk naar een bepaalde plaats brengen. Het aantal Octoliths is instelbaar.
Defender: Het doel is simpel: bezet een bepaald gebied zo lang mogelijk. Je wint tijd zolang jij de enige Hunter bent die het gebied bezet houdt.
Prime Hunter: De eerste speler die een kill maakt, krijgt de titel ‘Prime Hunter’. De overige spelers moeten nu met z’n allen deze Prime Hunter verslaan. Doel van het spel is om zo lang mogelijk ‘Prime Hunter’ te zijn binnen een instelbare tijd.
Capture: Oftewel Capture The Flag … Steel zo veel mogelijk kristallen en breng ze naar je eigen territorium. Ook hier zijn meerdere instelmogelijkheden, van het aantal Octolith’s tot en met een Auto Reset.
Nodes: Oftewel King of the Hill… Je moet hier minimaal tien seconden in een bepaald gebied gaan staan om deze tot jouw eigendom te maken. Deze ‘Nodes’ (knooppunten) liggen verspreid over een gebied.

enter enter

Vrienden en vijanden

Een leuk extraatje is dat je na een gamesessie online tegen elkaar kunt flamen, opscheppen, of gewoon een praatje kunt maken. Ik zeg met nadruk ‘na’, want tijdens de strijd is het niet mogelijk om tegen elkaar te praten. Chatten kan wel maar dan moet je tegenstander wel in je vrienden- of vijandenlijst staan. Er kunnen maximaal zestig spelers in deze lijst staan dus voorlopig kun je wel even vooruit. Al deze ‘Friends’ en ‘Rivals’ kunnen overigens jouw statistieken bekijken. Onder de lachwekkende naam ‘Jachtvergunning’ zijn jouw profiel, favo-wapens, je liefste spelvariant en het aantal overwinningen en speeluren te vinden.

Conclusie

Hoe compleet kan een spel zijn? Het was het méér dan waard om een jaartje te wachten op dit zeer complete spel. Echte azijnzeikers zullen natuurlijk roepen dat het geen volwaardige Metroid-game is en dat niet alle features van een normale Metroid er in verwerkt zijn. Anderen zullen roepen dat het grafisch allemaal beter had gemoeten. Allemaal onzin! Speel dit spel en je zult verkocht zijn… ‘Gameplay vóór alles!’, roepen we altijd. Metroid Prime Hunters heeft niet alleen een fantástische gameplay maar scoort ook op alle andere punten hoog. Of je nu gaat voor de Adventure-mode of aan de multiplayer gaat, met dit spel ga je láng zoet zijn en laat Nintendo eens te meer zien waartoe de DS in staat is. En dan heb ik er nog niet eens een Rumble-pack in gestoken. Overigens voor de geïnteresseerden… het is de stylus geworden!

Meer Metroid Prime Hunters

  1.   
    milanosie's avatar

    Dit is echt de perfecte game om een beetje stoom af te blazen en lekker lui op je stoel toch wat aktie mee te maken.
    echt helemaal top.

  2.   
    ckerigon's avatar

    khhad laatst de demo eem gestreamd 😛
    en het zieter in het echt nog beter 8)