MegaMan: Maverick Hunter X

MegaMan is voor Nintendo gamers onder ons geen onbekende, zeker niet onder de (Super) NES eigenaren. Die kennen deze blauwe vriend natuurlijk al langer dan vandaag. Een hernieuwde kennismaking dus met een oude bekende maar op een nieuwe handheld: Sony’s PSP. Dat moet er dus wel goed uit zien, maar… speelt het ook lekker?

Blauw

Veel introductie zal MegaMan niet behoeven. Wie kent nu niet deze blauwgelaarsde held uit zo vele spelletjes. Het begon allemaal op het Nintendo Entertainment System met zijn kenmerkende sfeer, graphics (niet hoogstaand maar destijds namen we er méér dan genoegen mee) en muziek. Logisch dus dat bij een overstap naar een handheld als de PlayStation Portable er flink wat werk is verricht op het gebied van graphics en ook op het gebied van sound. Een moeilijke opgave omdat juist die nostalgische sfeer kenmerkend was voor de MegaMan-games die zich volgens traditie wederom in een op een stukje snelweg gelijkende wereld afspeelt.

Als we de game opstarten zul je merken dat er geen onnodige voorfilmpjes getoond zullen worden, geen flauwe kul, een korte inleiding en spelen maar. De enige introductie die je voor je kiezen krijgt is een klein introfilmpje waarin je gewaarschuwd wordt voor je vijand en je kunt vervolgens meteen aan de slag. O ja, er is ook nog een verhaal te vertellen. In de tijd dat deze game zich afspeelt leeft MegaMan samen met andere wezens (mensen??) en reploids in vrede samen. Geen problemen dus. Echter, zoals zo vaak krijgen we te maken met een van deze reploids die een greep naar de macht wil doen en andere robots over haalt om de kont tegen de krib te gooien en te transformeren in Mavericks, een soort kwaadaardige robots dus. Samen met goedaardige robots is het aan X om ene Sigma te verslaan en weer voor een beetje rust in de tent te zorgen.

Moeilijk

Voordat je aan het spel begint zul je kunnen kiezen tussen de moeilijkheidsgraden ‘Normal’ en ‘Hard’. Geen ‘Easy’ dus en dat zul je vanaf het begin tot het eind van het spel merken ook! Wellicht had een ‘Easy’ mode niet misstaan, want ik heb de game nogal eens vervloekt na de zoveelste ‘trial and error’. Nadat je het eerste level hebt doorlopen, en geloof me dat is al een prestatie op zich, heb je de keuze om de rest van de levels in een door jou gekozen volgorde aan te pakken. Uiteraard loopt X weer van links naar rechts in het 2D beeld in de richting van de eindbazen. De modellen suggereren driedimensionaal te zijn maar zijn het in mijn ogen niet. De speelwereld veinst wel enige diepte, maar het blijft natuurlijk allemaal tweedimensionaal.

Verder ziet alles er erg gelikt uit. De speelwereld, de robots, X, de eindbazen, maar ook de tussenfilmpjes zijn van een hoog niveau. Alles wijst er op dat Capcom erg haar best heeft gedaan om zo mooi mogelijke graphics te maken terwijl toch de originale MegaMan sfeer behouden blijft. We weten tenslotte allemaal dat dit soort old-skool remakes regelmatig helemaal verkeerd uitpakken omdat juist die originele sfeer geheel teniet wordt gedaan door overijverige ontwikkelaars die er door té vette graphics of vreemde gameplay een raar spelletje van maken. Ik hoef alleen maar Frogger of Pac-Man te noemen en we weten genoeg.

Power-Up

Door de game heen zul je verschillende power-ups moeten verzamelen die je nodig hebt om de eindbazen te verslaan. Het is even puzzelen om te weten te komen welke power-ups je nodig hebt om een bepaalde boss neer te halen, omdat je dus zelf kunt kiezen welk level je eerst speelt. Waar het om draait is dit: je zult dus niet alle power-ups die je nodig hebt vinden in het level waar je mee bezig bent. Zo zul je er dus gegarandeerd aan het eind van een level achter komen dat je niet beschikt over bepaalde gaven die je wel nodig hebt voor het verslaan van een eindbaas. Daar zul je dus even een ander level voor moeten spelen. Helaas…

Ik heb het al gehad over de moeilijkheidsgraad van dit spelletje. Doorzettingsvermogen wordt uiteindelijk wel beloond, want na veel gezucht, gevloek en irritatie zul je aan het einde van de game worden beloond met twee extra’s. De eerste is het kunnen spelen met de grootste vijand van X, Vile. Speelt hetzelfde maar heeft vettere wapens tot zijn beschikking. De tweede is een filmpje van een minuut of vijfentwintig over het verhaal en achtergrond van deze game.

Conclusie

Deze Engels gesproken game speelt heerlijk weg, in de zin van de bediening dan. De knoppen reageren stuk voor stuk zeer direct, geen framedrops, geen haperingen, perfecte graphics en vooral een zeer geslaagde remake van de Super Nintendo game. Capcom heeft goed werk vericht op meerdere gebieden. Het level design is uitmuntend te noemen en dat is een compliment waard. De nostalgische sfeer is namelijk uitstekend behouden en biedt zowel oudgedienden als newbies een geweldige sidescrolling platformer. De moeilijkheidsgraad van dit spel zal echter veel gamers óf voortijdig af laten haken óf zich deze review dusdanig aantrekken dat ze niet tot aankoop over gaan. Gamen moet namelijk ook leuk blijven en ik heb mij bij het spelen van dit spel toch een aantal malen afgevraagd of ik het zo wel ‘leuk’ vond. Blijft echter overeind staan dat MegaMan: Maverick Hunter X een prima spel is, zelfs een van de betere op de PSP durf ik wel te beweren. Het is alleen jammer dat je dat gevoel pas krijgt als je klaar bent met de game. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig, met name degene die een ontspannen platformer zoekt voor zijn handheldje, maar degene die een lekkere uitdaging zoekt en/of weer eens in de SNES sferen wil vertoeven, moet zich van mijn commentaar niets aantrekken en vooral de eindscore vergeten.

Meer MegaMan: Maverick Hunter X

  1.   
    FPS–>TOM!!<--'s avatar

    Slecht spel 👿 !

  2.   
    Pimkingetje's avatar

    Ik doe geen moeite, ik laat deze liggen! 😡