Judge Dredd: Dredd vs Death

Sinds enkele jaren is 2000AD, de uitgever achter o.a. Judge Dredd, eigendom van gamesontwikkelaar Rebellion. Het is dan niet verwonderlijk dat er een Judge Dredd-game verschijnt natuurlijk. Zal deze game het bij de fans beter doen dan de film?

Dredd en de Dark Judges
Judge Dredd: Dredd vs Death draait natuurlijk allereerst om Judge Dredd, de bekendste/beruchtste Street Judge van Mega-City One. Lang verhaal kort gemaakt: een Street Judge is politieagent, rechter en, waar nodig, beul in één persoon. Snelrecht was nog nooit zo…snel, maar dat mag ook wel in de door overbevolking geteisterde Mega-City One. Zijn tegenstander in deze game is Judge Death en zijn bende Dark Judges (Mortis, Fire en Fear), die volgens de deze redenering werken: alleen de levenden begaan misdaden, dus het leven zelf is een misdaad. De straf is dan ook simpel: de dood… Voor de game zijn Dredd en Death elkaar al een paar keer tegengekomen en uiteindelijk heeft Dredd Death en de andere Dark Judges opgesloten. Aan het begin van de game voelen de Psi Judges (Judges met paranormale gaven) een naderend onheil. Zou dat onheil iets te maken kunnen hebben met de Dark Judges?

Afgeraffeld
Ontwikkelaar Rebellion is niet zomaar een ontwikkelaar die een game maakt met een al bestaande figuur in de hoofdrol, zij is zelf de opdrachtgever. Rebellion is namelijk sinds 2000 de eigenaar van 2000AD, de uitgever van de strips van Judge Dredd. Dredd vs Death is de eerste in een reeks games met de figuren van 2000AD in de hoofdrol. Helaas is het geen goede start.

Dredd vs Death rommelt bijvoorbeeld nogal qua verhaal en spelverloop. De game begint namelijk met hele uitgebreide levels en een paar plotveranderingen, die naar meer smaken. Na zes levels (de game telt er elf), houdt dat op. Vanaf dat moment zijn de levels veel kleiner en vind je in elk level bijna alleen nog maar een boss fight met een Dark Judge. Wat mij betreft hadden er zo nog vijf levels tussen gekund, die alleen maar als aanloop naar een Dark Judge dienen en misschien nog wel het dubbele aantal levels als het verhaal nog meer de kans werd gegeven om verteld te worden. Nu lijkt het net alsof de uitgever graag wilde dat de game af was en gepubliceerd werd, terwijl er nog heel wat werk gedaan moest worden.

Halt, Lawbreaker!
De gameplay van Dredd vs Death lijkt in ieder geval niet afgeraffeld, maar is nou ook weer niet zo baanbrekend dat het de game van genoemde problemen kan redden. Grofweg zijn er drie dingen die je kunt doen: schieten, arresteren en onschuldige burgers wegleiden. Van deze drie domineert schieten, aangezien de meeste mensen die je naar veiliger oorden probeert te begeleiden belaagd worden door allerlei tuig dat beschoten moet worden. Mensen die gearresteerd moeten worden trekken bijna altijd een wapen, waarbij je ongestraft mag terugschieten. Schieten gaat met je Lawgiver Mk III, een soort Zwitsers zakmes in pistoolvorm. Dit wapen kan namelijk zes verschillende soorten projectielen schieten, zoals doelzoekende kogels, granaten en vuurpijlen. Naast je Lawgiver kun je als tweede vuurwapen elk wapen dat je vindt gebruiken en als ze beide leeg zijn, dan kun je met één à twee vuistslagen vrijwel iedereen tegen de grond werken.

Toch is in het wilde weg schieten op alles wat beweegt niet de manier om deze game tot een goed einde te brengen. Daar zorgt je Lawmeter wel voor. Schiet je onschuldige burgers of boeventuig dat jou nog niet gezien heeft neer, dan daalt je Lawmeter. Komt ‘ie dan op nul, dan ben je de l*l, want dan komt het Special Judicial Squad op jou schieten. Je Lawmeter begint in ieder level echter niet op 100%, maar op 50% en hij stijgt als je objectives haalt of overtreders arresteert. Een hoge Lawmeter is niet alleen belangrijk voor je ego, aan het einde van een level krijg je een ranking die grotendeels gebaseerd is op je Lawmeter. En die ranking is weer belangrijk voor het unlocken van extra’s.

Naast het verhaal
Die extra’s zijn bijvoorbeeld multiplayerskins en arcade levels. Arcade levels zijn mini-missies, in de trant van ‘arresteer zoveel overtreders in deze tijd’ of ‘dood zo snel mogelijk alle tegenstanders’. Ook hier krijg je een ranking voor en ook hier zijn weer extra’s te verdienen. Dit zorgt voor een redelijke portie speelplezier en -tijd, die desondanks niet lang genoeg is en zeker de korte lengte van de single playercampaign niet doet vergeten. Dat de hoogste ranking in de meeste levels vrij eenvoudig te halen is, helpt natuurlijk ook niet.

Dredd vs Death heeft ook een multiplayergedeelte, maar dat kampt met twee grote problemen: er zijn op dit moment nul servers online en de besturing van de game voelt in het algemeen een beetje log aan. Met log bedoel ik, dat bewegingen soms omslachtig zijn, zoals de vuistslag die eerst op gang moet komen voordat er echt geslagen kan worden. Ook andere wapens en richtbewegingen voelen log/laggy aan. Dat is voor single player niet zo erg, want je went er wel aan.In multiplayer werkt het wel echt tegen je, omdat daar het tempo anders ligt en je dan sneller punten kunt verliezen vanwege de besturing en dat vind ik op z’n zachts gezegd niet leuk. Toch verdient Dredd vs Death nog wel enkele punten voor de multiplayer, omdat er allereerst een aardig aantal spelsoorten standaard wordt meegeleverd én omdat het mogelijk is om de single playercampaign in co-op met een ander is uit te spelen. Dan moeten er natuurlijk wel eerst mensen online zijn…

Oog en oor
Ook op grafisch vlak blinkt de game niet echt uit. De omgevingen en objecten zijn niet bepaald gedetailleerd, maar de game verschijnt dan ook op alle grote platformen en de schaal van de eerste maps is erg groot en dat vergt toch een aardige hoeveelheid geheugen. Je waant je dankzij die schaal wel in een erg grote stad en dat moet ook, want Mega-City One heet natuurlijk niet voor niets Mega-City One. Wat dan weer opvalt, is dat het ondanks wat rondvliegende voertuigen en op publieke plaatsen een paar voetgangers, het niet erg druk is in de Mega-City One. Een echte drukte die bij een stad als deze hoort zou de game waarschijnlijk heel erg vertragen, maar Mega-City One lijkt in deze game wel weer erg leeg.

Waar Dredd vs Death wel op scoort, dat is het geluid en dan met name de muziek. Die is namelijk lekker snel en past ook goed bij deze game en het was ook de muziek die mij meer dan eens aanspoorde om door te gaan. Verder klinken de wapens best lekker en zijn de voice-overs ook goed, waarbij de Lawgiver speciale aandacht verdient, omdat die met een erg coole stem laat weten welke ammo geladen wordt. De beste voice-overs in de game komen echter Dredd zelf, als hij met oneliners als ‘I AM THE LAW!’ laat weten hij de absolute dienaar van de wet is.

Conclusie
De echte Dredd-fan moet deze game nooit aanschaffen, want in zijn of haar ogen zal geen enkele Dredd-game ooit goed zijn. Ook hardcore gamers kunnen Dredd vs Death beter links laten liggen, want het scoort op bijna alle fronten net of onder het gemiddelde. De casual gamer die de film met Sylvester Stallone niet slecht vond zal wel lol aan deze game beleven.

  1.   
    nightgamer's avatar

    het is een goed spel tikkeltje oud maar toch het was een goed spel