Voodoo Vince

Elke console heeft eigenlijk een goede platformheld nodig als mascotte. De Gamecube heeft Mario, de SEGA’s hadden vroeger Sonic en de Playstation heeft Jak & Daxter. Maar wie vormt het gezicht van de Xbox? Blinx? Nee, die game was niet revolutionair, en Microsoft zoekt nog steeds naar een mascotte voor zijn zwarte doos. Na Blinx is Voodoo Vince zeker een stap in de goede richting…

In Voodoo Vince speel jij… Vince, een lief, klein Voodoopoppetje die eigenlijk helemaal niet zo zachtzinnig is en elke vijand die hij tegenkomt gort en klein slaat, of zijn Voodoo techniek op ze loslaat. Maar Vince heeft daar natuurlijk wel een reden voor, zijn eigenares Madame Charmaine is namelijk ontvoert door de grootste pestkop in N’Awlins (New Orleans), Cosmo the Inscruitable. Met zijn dark magic is hij een geduchte eindbaas, en zal het uitspelen van de game niet makkelijk worden. Ook hij heeft natuurlijk handlangers, zoals een havenwerker, een dik varken of een stel benzinepompen. Orgineel is het verhaal niet echt te noemen, maar bij platformgames maakt dat ook weinig uit. Het gaat gewoon om hersenloos springen, slaan en puzzelen.

Humor & Orginaliteit
Voodoo Vince is zeker een van de orgineelste titels van dit jaar, en behoort misschien ook wel tot een van de betere platformers. Het idee achter Voodoo Vince is humor en orginaliteit, en daarin is Beep Studios dan ook met vlag en wimpel in geslaagd. Voodoo is een thema dat nog niet of nog nauwelijks is gebruikt in games, en Beep heeft dit Jamaicaanse geloof dan ook goed verwerkt. Minder orgineel is die jongedame die in e-l-k-e platformgame weer gered moet worden.
De levels en personages komen zo uit een tekenfilm, de omgevingen zien eruit alsof de ontwikkelaars een beetje dronken waren tijdens het designen, je tegenstanders zien er nog leuker uit en Vince zelf spant de kroon. Met een flinke portie droge humor leidt hij je door de levels, op zoek naar zijn oude eigenares. Ook het verhaal is absurd, zoals je vast wel opgevallen is na het lezen ervan.

Voodoo, Voodoo en nog eens Voodoo
Maar hoe werkt dat Voodoo dan? Eigenlijk is het concept van Voodoo Vince op papier (lees: je beeldscherm) vrij ingewikkeld, maar in de praktijk speelt het bijzonder simpel. Vince voelt gewoon de klappen die hij van zijn tegenstanders ontvangt, en deze pijn zal ook niet op hen overgedragen worden. Ons lieve kleine Voodoopoppetje is ook niet goddelijk en kan gewoon sterven, tenzij je hem weer heelt met powerups die je na het verslaan van een vijand krijgt. Wanneer het Vince allemaal teveel wordt, kan hij zijn Voodoo-attack gebruiken, wanneer zijn Voodoo-beads meter vol is. Deze Voodoo-attack kan van alles zijn, van de bekende speld in het oog tot een berenklem, van een zwerm bijen tot een aliënaanval.
Tijdens het spelen vind je steeds meer manieren om jezelf te pijnigen, in de vorm van Voodoo-dolls die je moet verzamelen. Voodoo-attacks kunnen echter niet de hele tijd door worden gebruikt, je moet er flink zuinig op zijn, want met slechts één zelfvernedering is de balk alweer leeg. Je vult hem weer door “beads” op te pakken, in een paarse, rode en gele vorm, die in het rond vliegen na het verslaan van een vijand. Verder zijn er ook nog Voodoo-papers te verzamelen, en wanneer je die allemaal bij elkaar gesprongen en gezweeft hebt, komt er een soort van Voodoo-hoofd te voorschijn, die je een aangename verrassing zal brengen. Ja, je zal het nu wel denken, maar alles en dan ook echt alles in deze game staat in het teken van Voodoo. Je moet er maar van houden…

Controls
De controls staan nog wel eens in de weg bij 3D-platformers, net als de camera, maar Voodoo Vince speelt erg lekker en de camera blijft constant achter je hangen, of als je meer dan twee handen hebt, kun je hem ook met de rechterstick zelf besturen. Met de linkerstick loop je natuurlijk, en zoals in meer games is de A-knop voor het springen, en jawel, geleend uit Unreal; er is ook een double-jump. Wanneer je deze groene knop twee keer indrukt, maakt Vince namelijk een salto, en komt hij hoger en kan zo hogere gebieden bereiken. Met de blauwe X-knop deel je klappen uit, en met de rode B-knop begin je als een gek rond te draaien en vliegen je lappen armpjes en beentjes in het rond. Deze spin-attack is zeer handig, maar je krijgt er wel een stuk minder beads voor als beloning dan wanneer je een vijand om zeep helpt met een vuistslag. Met de gele Y-knop pak je tenslotte belangrijke voorwerpen op. Maar natuurlijk zijn er ook nog de triggers, wanneer je los van de grond bent en de linkertrigger indrukt zul je namelijk een beetje zweven, en je val kunnen controleren. Wanneer je beide triggers ingedrukt houdt en je beads-meter vol is zul je een Voodoo-attack doen, maar je Xbox kiest zelf uit welke, gelukkig meestal wel de leukste…

Levels
Door de spin-attacks en de Voodoo-attacks wordt het spel de eerste levels wel een beetje erg makkelijk, maar spelenderwijs worden de tegenstanders steeds sterker en talrijker, totdat Voodoo Vince echt een uitdaging wordt, maar tegen die tijd is het meestal al te laat en heb je nog maar een paar levels te gaan. Die levels zijn opgedeeld in 3 verschillende werelden, en in totaal zijn er een stuk of 30 gebieden. De meeste levels lijken nogal op elkaar en ze zijn vrij eentonig, op een paar minigames na dan. Soms kun je namelijk een voertuig besturen, zoals een vliegtuigje, een wasmand hangend aan een waslijn, een botsauto of een bootje, en deze levels zijn erg leuk tussendoor, en bieden de nodige variatie in de gameplay. Ook zijn er puzzelelementen te vinden, meestal zijn deze klein en simpel, en draait het alleen om een paar hendels die je om moet zetten, maar af en toe moeten je hersens wel aan de bak en moet je goed nadenken, maar breinbrekend is het allemaal niet.

Graphics
Voodoo Vince speelt zich af in een soort quasi-New Orleans, waar het bol staat van de scheve muren en vloeren, van de diepe afgronden en de vele grappige vijanden. Dit geeft Voodoo Vince een nogal Amerikaanse tekenfilms-achtige look, en de graphics houden je zeker wel even bezig, om te begrijpen wat er nu allemaal wel niet weer op het beeld verschijnt. Voodoo Vince is overigens niet cell-shaded, waarvoor ik Beep bedank, want dat had juist weer níét bij de levels gepast. Vince heeft ook nog geprobeerd Sam na te doen, met zijn mooie schaduweffecten, en dit is wel aardig gedaan, maar soms valt het wel op dat hier weinig zorg aan is besteed. Vince is namelijk de enige die donkere plekken op de muren en vloeren werpt, en de objecten zelf dus niet. Zo kan het dus voorkomen dat het lijkt alsof Vince zweeft, omdat er alleen een Voodoopoppetje op de muur is te zien, en de rest van het gebied niet.
Zoals gezegd zijn de meeste levels nogal eentonig en lijken ze op elkaar, sommige textures komen ook niet helemaal uit de verf, en hier en daar is wel een karteltje te zien, maar ik geef de graphics in deze game toch een goede voldoende door de stijl van de game… en door Vince zelf natuurlijk, want dit poppekke ziet er erg schattig en grappig uit.

Sound
Qua geluid blinkt Voodoo Vince ook niet uit, de effecten zijn maar magertjes en de muziek is ook niet super. New Orleans is natuurlijk Jazz, saxofoons en trompetten, en daaruit bestaat de soundtrack ook. Het is een deuntje dat wel lekker in het gehoor ligt, maar soms aardig irritant wordt, en jammer genoeg is er geen custom-soundtrack optie. De voice-overs zijn daarentegen wel leuk gedaan, Madame Charmaine geeft je elk level goede raad met haar zoemende stem, af en toe kom je Cosmo tegen die ook weer voor wat gelach zorgt en Vince zelf heeft ook aanleg voor humor, en boven alles natuurlijk een geinige stem. Dit spel ondersteunt wel Dolby Digital.

Speelduur
30 levels verspreid over 3 grote werelden lijkt veel, maar je bent er sneller doorheen dan je denkt. In ongeveer 10 uur zul je Madame Charmaine weer veilig thuis in haar Voodoo-shop hebben gebracht, wat niet echt waar voor je geld biedt. Helaas is er ook geen multiplayer, wel blijft de gameplay verslavend, er is genoeg te verzamelen, en de minigames zijn ook boeiend genoeg om ze nog eens te spelen.

Conclusie
Al met al is Voodoo Vince een geen slechte platformgame, zeker de beste die er op de Xbox te krijgen is, maar dat komt door het magere aanbod van games in dit genre. Als platformgames dingen zijn waarvoor je niet ’s nachts uit je bed wil gehaald worden, is het verstandiger om nog eens goed na te denken over de aanschaf van deze game, maar huren kan zeker geen kwaad. Liggen platformgames je wel, en spreekt het Voodoo-thema je aan en ben je wel te porren voor een goede portie humor, dan kun je je nauwelijks een buil vallen aan het kopen van deze game. Pijnig ze!

Het is niet mogelijk om op dit bericht te reageren